دانلود پایان نامه

مدت کودکی نادیده نمی‌گیرد ، بلکه او مدعی است که آثار آنها محدود هستند .
پژوهش آیزنک عمدتا بر مقایسه ی دوقلوهای یک تخمکی و دوتخمکی تمرکز داشته است . بررسی ها نشان داده اند که دوقلوهای یک تخمکی بسیار بیشتر از دوقلوهای دوتخمکی از نظر شخصیت شبیه هستند . حتی زمانی که دوقلوها توسط والدین مختلف پرورش یافته بودند و در طول مدت سال های کودکیشان در معرض محیط های متفاوتی قرار داشتند . بررسی های فرزندخوانده ها نشان می دهد که شخصیت آنها شباهت بیشتری به شخصیت والدین واقعیشان دارد تا والدین اکتسابیشان ؛حتی زمانی که این کودکان تماسی با والدین واقعی خود نداشتند .

سه بعد شخصیت آیزنک همواره در ملت ها و فرهنگ های گوناگون یافت شده اند. بررسی های انجام شده از نقش تعیین کننده ی عوامل ژنتیکی در مقابل عوامل محیطی در تعیین این ابعاد شخصیت حمایت می کنند . وجود سه بعد شخصیت یکسان در این کشورهای متفاوت ، شواهد بیشتری برای اهمیت عوامل ارثی در شکل دهی شخصیت است . 
اجتماعی شدن :
اجتماعی شدن همان فرآیندی است که جامعه به کمک آن ، الگوهای رفتاری ضروری برای ادامه حیات را در کودکان و نوجوانان به وجود می آورد . به نظر آیزنک رفتار اجتماعی به عنوان مجموعه ی کلی از پاسخ های شرطی شده ی فرد است . افراد رفتارهایی را که به آنها کمک کرده تا به خواسته های خود برسند یاد می گیرند ،از رفتارهایی که به تنبیه آنها منجر می شود ، اجتناب می کنند . بنابراین افراد از طریق شرطی شدن یاد می گیرند که از انجام رفتارهایی که جامعه آنها را مضر می داند ، دست بردارند .
حال چون عامل اصلی فراگیری آداب اجتماعی و اجتماعی شدن ، شرطی شدن است ؛ پس باید انتظار داشت کسانی که نتوانسته اند آنها را فرا گیرند ؛ یعنی بزهکاران جوان و مجرمین و جامعه ستیزان ، روی هم رفته افرادی برون گرا باشند ،چون به دشواری شرطی می شوند .
آیزنک فرض می کند که درون گراها قوانین را سریعتر و مؤثرتر از برون گراها یاد می گیرند . او معتقد است این یافته ها یافته ی ژنتیکی دارد . درون گراها نسبت به برون گراها برانگیختگی کرتکسی بسیار بالایی دارند که باعث تسهیل یادگیری می شود . به این دلیل یادگیری قوانین اجتماعی برای برون گراها مشکل است ، آنها کمتر اجتماعی می شوند .
این در حالی است که درون گراها در سنین اولیه یاد می گیرند که به طور مناسب رفتار کنند . در عوض یادگیری رفتار مناسب و عبرت گیری از بسیاری رفتارها در برون گراها با تنبیه همراه است . ولی اگر فرآیند یادگیری آنها خوب انجام شده باشد بالأخره رفتارهای مناسب را یاد می گیرند .
به علت ضعف قابلیت شرطی شدن ، برون گراها بازداری کمتری را در رفتار ضداجتماعی تجربه می کنند . بنابراین جنایتکارها به برون گرایی تمایل دارند . برون گرایی در ترکیب با روان رنجور خویی توسعه و گسترش جنایتکاری را تسهیل می کند ؛ زیرا روان رنجورها افراد نسبتاً مضطربی هستند و اضطراب پاسخ دهی به رفتار ضد اجتماعی را تشویق می کند .
روان پریشی گرایی (سایکوتیک) :
روان پریشی که به عنوان معادل «سایکوز» انتخاب شده است، غالباً شدیدترین حالت در فرد مبتلا به اختلال روانی محسوب می‌شود. در نقطه مقابل وقتی فرد مبتلا دچار «اختلالات خلقی یا اضطرابی» شناخته می‌شود، هر چقدر هم اختلال شدید باشد، ارتباط بیمار با جهان پیرامون حفظ می‌شود و یا خدشه‌دار شدن این ارتباط در حداقل خود است؛ در حالی که فرد روان پریش یا «پسیکوتیک» معمولاً در جهانی غیرواقعی سیر می‌کند و ذهنیات او با روند منطقی تفکر، همخوانی ندارد.
کلمه روان پریش برای توصیف شرایطی به کار می رود که روی سیستم اعصاب تأثیر گذارده و موجب اختلال در ارتباط فرد با واقعیت شود. زمانی که کسی به این صورت بیمار شود ( ارتباط فکر و ذهن وی با واقعیت قطع گردد)، روان پریش نامیده می شود. روان پریشی بیشتر در افراد جوان اتفاق می افتد و حدود سه تا پنج نفر از هر صد نفر حالاتی از روان پریشی را تجربه می کنند . این میزان بیشتر از شیوع دیابت ( بیماری قند) می باشد. غالب مردم از این دوره بیماری رهایی پیدا می کنند.روان پریشی ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد و مثل هر بیماری دیگری می تواند درمان شود.روان پریشی انواع مختلفی دارد؛ مانند: اسکیزو فرنیا، افسردگی روان پریشی ، بیماری دو قطبی دو اختلال هذیانی. اسکیزوفرنیا از موارد شایع بیماری های روان پریش است که حدود5/1 -1 درصد افراد جامعه را در طول عمر مبتلا می‌سازد .
 علایم روان پریشی : روان پریشی می تواند موجب تغییرات خلق و تفکر و بروز عقاید غیر طبیعی گردد و مجموعه این عوامل باعث می شوند که نتوان احساسات شخص بیماری را درک کرد. برای فهم تجربیات مربوط به روان پریشی بهتر است به چند علامت مشخص آن اشاره کنیم: 

 تفکر گیج و مبهم ( سردر گمی): در این حالت افکار روزمره مبهم شده و ارتباط معمول و طبیعی یکدیگر را از دست می دهند؛صحبت های شخص نامشخص و نامفهوم می شوند؛شخص ممکن است در تمرکز ، دنبال کردن مکالمه و یا یادآوری مسائل مشکل داشته باشد و سرعت افکار ممکن است بسیار تند و یا کند شوند.
 اعتقادات غلط( هذیان): کسی که یک دوره روان پریشی را تجربه می کند ممکن است دچار عقاید غلط و نابجایی که هذیان نامیده می شود گردد. در این حالت شخص چنان به عقاید خود مطمئن است که بحث های منطقی  نمی توانند تغییری در آنها ایجاد کنند به عنوان مثال، ممکن است شخصی از چگونگی توقف اتومبیل ها در بیرون منزلش ، اظهار کند که پلیس او را تحت نظر دارد .
 توهم : در روان پریشی شخص چیزهایی را می بیند ، می شنود، حس می کند ، می چشد و یا به مشامش می رسد که وجود ندارند. به عنوان مثال، چیزهایی می شنود که فرد دیگری نمی شنود و چیزهایی می بیند که وجود ندارد. علائم در افراد مختلف تفاوت هایی دارند و ممکن است در طی زمان تغییر کنند.
یک دوره روان پریشی در سه مرحله اتفاق می افتد. طول این دوره ها از فردی به فرد دیگر متفاوت است .

 

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته روانشناسی و علوم تربیتی همه موضوعات و گرایش ها :روانشناسی بالینی ، تربیتی ، صنعتی سازمانی ،آموزش‌ و پرورش‌، کودکاناستثنائی‌،روانسنجی، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، زیست روانشناسی ، روانشناسی رشد

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

1.مقدماتی : در این مرحله علائم گنگ و مبهم هستند و به سختی می توان متوجه آنها شد.  ممکن است تغییراتی در چگونگی بیان احساس، ادراک و افکار ایجاد شود؛ مثلاً فرد کمی مشکوک و بدبین می شود؛ دیر بخواب می رود؛ مرتب دلشوره دارد؛ انگیزه  قبلی خود را برای کارکردن از دست می دهد و زود عصبانی می شود.
2.حاد: در این مرحله علائم روان پریشی چون توهم هذیان و یا تفکر مبهم به وضوح تجربه می گردند. 3. بهبودی: گروهی از بیماران روان پریشی قابل درمان هستند. الگوی رفع علایم از فردی به فرد دیگر فرق دارد ورفع علائم بیمار تدریجی می باشد.گروهی از بیماران بعد از اولین دوره روان پریشی بهبود می‌یابند و هرگز دوره دیگری از روان پریشی را تجربه نمی کنند.
انواع روان پریش: روان پریش نامی است که به مجموعه علائم مشخص، بدون در نظر گفتن علت بیماری اطلاق می‌گردد. تجربه هر فردی از روان پریشی متفاوت است و دادن یک نام خاص یا قرار دادن برچسب بیماری روان پریش روی فرد، در مراحل اولیه همیشه مفید نمی باشد.
 تشخیص به معنای شناختن یک بیماری از طریق تفسیر علائم موجود و عامل بروز بیماری و طول مدت علائم می باشد. زمانی که فردی  برای نخستین بار دوره روان پریشی را تجربه می کند، تشخیص دقیق نوع روان پریشی بسیار دشوار است؛ زیرا بسیاری از عوامل توصیف کننده هنوز واضح نیستند. با وجود این، برخی از انواع آن به شرح زیر است:
 روان پریشی ناشی از مواد: استفاده یا ترک موادی مانند: الکل، حشیش، شیشه، قرص اکستازی و سایر مواد می تواند با ظهور علائم روان پریشی مرتبط باشد. گاهی این علائم پس از رفع اثر یک ماده از بین می روند. در موارد  دیگر، بیماری ممکن است طولانی شود یا پس از ترک مواد تظاهر نماید.
روان پریشی به علت صدمات مغزی: برخی اوقات روان پریشی ممکن است علامت صدمات وارد شده به سر یا مربوط به بیماری فیزیکی که عملکرد مغز را مختل ساخته نظیر: انسفالیت ( تورم مغز )، ایدز یا سرطان باشد. در این گونه موارد ، غالباً علایم دیگری نظیر مشکلات حافظه یا اختلال جهت یابی و همچنین علائم جسمی (مثلاً تب، درد، یا جراحت) نیز وجود دارند.
روان پریشی واکنشی گذرا: علائم روان پریشی ممکن است به طور ناگهانی بدنبال یک استرس ( فشار روانی) در زندگی فرد، مثل مرگ یکی از اعضای خانواده یا تغییر محیط زندگی بروز کنند. علائم می‌تواند شدید باشند ،اما غالباً فرد به سرعت در عرض تنها چند روز بهبود می یابد.
 اسکیزوفرنیا: نوعی روان پریشی است که تغییرات رفتاری و علائم آن حداقل ( شش ) ماه طول بکشد. علایم و طول مدت بیماری از فردی به فردی دیگر متفاوت است.
اختلال اسکیزوفرنی فرم : این بیماری شبیه اسکیزوفرنیا است به استثنای اینکه علایم آن کمتر از (شش) ماه طول می کشد.
اختلال دوقطبی (مانیک دپرسیو، شیدایی- افسردگی): اختلال دوقطبی، اختلال خلقی است که در جریان آن شخص بطور متناوب دچار خلق بالا ( شیدایی) و یا کاهش خلق ( افسردگی) می شود. در صورت بروز نشانه های روان پریشی ، این نشانه ها اغلب با خلق سازگار خواهند بود. به عنوان مثال ممکن است بیماران افسرده صداهایی را بشنوند که از او می خواهد خود کشی کند. بیمار ممکن است بیش از حد هیجان زده شود و یا خوشحال باشد و فکر کند که فرد بسیار مهمی است؛ یا به انجام افراطی شیرین کاری های سرگرم کننده مبادرت ورزد.
اختلال اسکیزوفرنیا افکتیو: این تشخص زمانی مطرح می شود که فرد هم بیماری خلقی ( نظیر افسردگی یا شیدایی) و هم روان پریشی را به صورت همزمان دارا باشد. به عبارت دیگر تابلوی بیماری، شبیه هیچ یک از اختلالات خلقی یا اسکیزوفرنیا ( به تنهایی) نیست.
افسردگی روان پریش:
 این اختلال به صورت افسردگی شدید همراه با علایم روان پریش مشخص می شود به صورتی که هیچ دوره ای از شیدایی یا خلق بالا حین بیماری اتفاق نیفتاده باشد. این نکته تفاوت این بیماری با اختلال دوقطبی می باشد.
روان نژند گرایی:
نوروز یا روان‌نژندی در روان‌شناسی، نوعی سراسیمگی است که از پایه و اساس کالبد شناسانه‌ای ندارد. به عبارتی دیگر روان‌نژندی نوعی بیماری روانی یا رفتاری است که اساس عضوی ندارد. در این بیماری اضطراب روانی با حفظ سلامت توان عقلی در شخص پدید می‌آید. روان‌شناسان بر این باورند که نگرانی یکی از مهمترین علامت‌های روان نژندی و بیشترین و رایج‌ترین نوع آن است. نگرانی هم نوع موقت دارد وهم دائمی. برخی از روان‌شناسان نگرانی را چنین تعریف می‌کنند: نگرانی احساس عمومی به آزردگی ناخوشایند، انتظار خطر وترس ناشی از خطری است که شخص منتظر آن است و نمی‌داند از کجا سرچشمه می‌گیرد.

جرم جویی:
جرم چیست؟ و خاستگاه آن کجاست؟ دورکیم جامعه شناس فرانسوی می گوید: «هر عملی که در خور مجازات باشد، جرم است». یعنی هر فعل یا ترک فعلی که نظم و آرامش اجتماعی را مختل سازد و قانون نیز برای آن مجازاتی تعیین کرده باشد، «جرم» محسوب می شود. به نظر دورکیم، ما کاری را به خاطر «جرم» بودن محکوم نمی کنیم، بلکه از آن جایی که آن را محکوم می کنیم جرم تلقی می شود. از نظر حقوقی نیز «جرم عملی است که بر خلاف یکی از موارد قانون مجازات عمومی هر کشور باشد و مجرم کسی است که در زمان معینی عمل او بر خلاف قانون رسمی کشور باشد» (صناعی، ۱۳۴۱).
برای بررسی بهتر موضوع، پدیده جرم را از چند رویکرد تعریف می کنیم:
رویکرد قانونی و حقوقی: جرم یک عمل عمدی و ارادی بر علیه قانون است که غیر قابل حمایت و بخشودن بوده، مجرم باید دستگیر شود و به وسیله دولت مجازات گردد. (تاپن، ۱۹۴۷)رویکرد قانونی- اجتماعی:  سست بودن معیارهای قانونی باعث به وجود آمدن رفتارهای ضد اجتماعی می گردد. تاًکید بر تعریف قانونی جرم توسط دو ملاک مشخص، تعیین می گردد: یکی رفتارهایی که از قوانین اجتماعی تخطی و تجاوز می کنند ودوم مقررات قانونی برای مجازات یک عمل(ساترلند،۱۹۴۵). به بیان دیگر از منظر اجتماعی می توان گفت که جرم یک پدیده «معمولی» جامعه است؛ زیرا که بر حسب احساس تنفر و انزجاری که بزهکار در جامعه بر می انگیزد، معین می گردد.البته درجه بروز تنفر و انزجار در چهارچوب جامعه ی مشخص در افراد متفاوت می باشد.رویکرد بین فرهنگی:  هر گروه دارای معیارهایی از رفتار است که «هنجار» نامیده می شود. این هنجارها ضرورتاً به صورت قانونی تدوین نشده اند؛ بلکه هر کس از نقطه نظر گروهی که عضو آن است، عملی را بهنجار(درست) و نابهنجار(نادرست) –جرم- می داند و این هنجارها بستگی به ارزش های فرهنگی هر جامعه دارد(سلین، ۱۹۳۸).رویکرد برچسب زدن: مجرم کسی است که برچسب خورده و جرم رفتاری است که دیگران به آن برچسب زده اند (بکر، ۱۹۶۳).
این رویکرد معتقد است که رفتارها به خودی خود به عنوان جرم یا کجروی محسوب نمی شوند؛ بلکه این افراد و گروه های فرهنگی هستند که به این رفتارها به عنوان جرم برچسب  می زنند.
رویکردحقوق بشر: این رویکرد معتقد است که همه افراد باید در جامعه تأمین باشند و از حقوق شهروندی، امکانات رفاهی، آموزشی، بهداشتی و … بهره مندشوند و قانون جزا باید آنها را تضمین و اجرا کند. پس انکار یا انحراف از این حقوق، جرم نامیده می شود.
نسبی بودن پدیده جرم: باید توجه داشت که جرم یک پدیده اجتماعی و کاملاً نسبی است؛ چرا که جرم در یک زمان و در بین برخی ملت ها جرم محسوب می شود، در حالی که در زمان و مکان دیگر جرم شناخته نمی شود.
بزه، بزهکار، بزهکاری:
در جرم شناسی پدیده های بزه، بزهکار و بزهکاری به عنوان سه رکن اصلی در نظر گرفته می شود. بنابراین در ادامه ، سعی در ارائه یک تعریف برای هر کدام از این ارکان داریم.هر عملی که در جامعه قوانین را نقض کند و مجازات در پی داشته باشد «بزه» نامیده می شود.هر جرمی که صورت می گیرد، دارای علل سازنده ای است که بر روی فرد اثر می گذارد و او را به سوی ناسازگاری و نابهنجاری سوق می دهد. پی آمد این سوق دادنها، ارتکاب خطا است و خاطی را به یک تعبیر «بزهکار» می نامند.بزهکاری مجموعه ای از جرایمی است که در یک زمان و مکان معین به وقوع می پیوندد. ژامبو مرلن در این زمینه می نویسد:« بزهکاری پدیده ای است که بدون توجه به بزهکار، می توان آن را مورد بررسی قرار داد و تراکم جرم،اهمیت گونه های مختلف جرایم، تغییرات اجتماعی جرایم رااز نظر مکان، زمان، نژاد، مذهب و… دقیقاً تحقیق کرد. لاک ساین (2000)نیز در این زمینه می نویسد: «بزهکاری یک میکروب اجتماعی است. این میکروب در محیطی که آمادگی پروراندن تبهکار نداشته باشد، بروز نکرده و جرمی اتفاق نمی افتد.در ایران نیز بزهکاری به کل جرایمی گفته می شود که در صورت ارتکاب به موجب قوانین قصاص، دیات، حدود و تعزیرات دارای مجازات هستند(علیقلی زاده،1391).
خاستگاه جرم
الف) محیط اجتماعی:
محیط اجتماعی بر اثر عوامل مختلفی افراد را


دیدگاهتان را بنویسید