دانلود پایان نامه

عمومی شد. لذا این نشست از 16 آوریل تا 14 مه 1948 به طول انجامید. در روز 17 آوریل، شورای امنیت خواستار توقف تمام فعالیتها و اقدامات مسلحانه و غیر مسلحانه در فلسطین شد و در 23 آوریل کمیسیون آتش بس را برای نظارت و کمک به ایجاد آتش بس تشکیل داد.
مجمع عمومی نیز کمیسیون فلسطین را منحل نمود و تصمیم گرفت برای پیشبرد استقرار صلح در همکاری با کمیسیون آتش بس یک میانجی منصوب سازد. در 20 مه کنت فولک برنادت، رئیس صلیب سرخ سوئد به عنوان میانجی سازمان ملل منصوب شد.
دولتهای عربی از شناسایی اسرائیل سر باز زدند و این قطعنامه را نپذیرفتند. اسرائیل هم قطعنامه را نادیده گرفته و حوزه قلمرو قضایی خود را به بخش اشغال شده بیت المقدس گسترش داد. در 23 ژانویه 1950 اسرائیل بیت المقدس را پایتخت خود اعلام کرد و دفاتر دولتی خود را در بخش غربی آن تاسیس کرد. اردن در بخش غربی کنترل خود را بر روی شهر قدیمی رسمی کرد. گرچه مجلس قانونگذاری اردن اعلام کرد که این عمل به معنای پیش داوری در حل و فصل نهایی مسئله فلسطین نخواهد بود.
پس از چند هفته جنگ متوقف شد و این به دلیل آتش بس چهار هفتهای بود که شورای امنیت در 29 مه 1948 اعلام کرد. آتش بس در 11 ژوئن تحت نظارت میانجی سازمان ملل با کمک گروهی از ناظران نظامی بین المللی که به عنوان سازمان نظارت بر آتش بس سازمان ملل متحد- یونتسو شناخته شدند، به مرحله اجرا درآمد به رغم تلاشهای میانجی هیچ توافقی بر تمدید آتش بس حاصل نشد و نبردها مجدداً در روز هشتم ژوییه از سر گرفته شد.
در 15 ژوئیه 1948 شورای امنیت طبق قطعنامهای اعلام کرد که شرایط فلسطین تهدیدی است علیه صلح و خواستار آتش بس شد و اعلام نمود که ناتوانی در رعایت آن به عنوان نقض صلح به شمار میآید که مستلزم اعمال فوری قوانین الزامی براساس فصل هفت منشور سازمان ملل خواهد بود. طبق این قطعنامه آتش بس دوم به وقوع به پیوست. تا آن زمان اسرائیل بخش بزرگی از سرزمینهای اعطا شده به دولت عربی (طبق طرح تقسیم) از جمله بخش غربی بیت المقدس را تصرف کرده بود. مصر و اردن هر یک کنترل مناطق باقیمانده از غزه و کرانه باختری رود اردن را (که شامل شرق المقدس یا شهر قدیمی میشد) حفظ کردند. جنگ در اکتبر 1948 و مارس 1949 به اوج خود رسید که طی آن اسرائیل بر سایر مناطق اختصاص یافته به دولت عربی نیز تسلط یافت. در سال 1950 اردن از کرانه باختری رود اردن از جمله شرق بیت المقدس به طور رسمی طبق قوانین خود تا زمان پیدایش یک راه حل برای مسئله چشم پوشی کرد.
این دشمنیها موجب بحرانهای شدید انسانی شد. تقریبا 750 هزار فلسطینی از سرزمینهای خود آواره شدند. در همین زمان در اثنای مذاکرات میان طرفین، کنت برنادت در 17 سپتامبر 1948 در بخشی از بیت المقدس که از سوی اسرائیل تصرف شده بود بر اثر تیراندازی کشته شد و رالف بانچ از ایالات متحده به عنوان میانجی منصوب شد.
بین فوریه و ژوئیه 1949 و با حمایت و مساعدت سازمان ملل توافق نامههای آتش بس بین اسرائیل از یک سو مصر، اردن، لبنان و سوریه از سوی دیگر امضا شد. در این توافق نامهها که از لحاظ مضمون مشابه بودند، پذیرفته شده بود که استقرار آتش بس، گامی ضروری برای اعاده صلح در فلسطین است. آنها همچنین اعلام کردند که هدف آتش بس به معنای ایجاد یا به رسمیت شناختن ادعا و حق سرزمینی مالکیت یا سایر حقوق، ادعاها و منافع هیچ یک از طرفین نیست.
در آگوست 1949 شورای امنیت از ناظران یونتسو خواست تا بر آتش بس نظارت کنند. طبق تصمیم شورای امنیت ناظران یونتسو در خاورمیانه باقی ماندند.

در ماه می 1948 رهبران صهیونیست موجودیت کشور اسرائیل را اعلام کردند. جنگ میان اسرائیل و همسایگان عرب آن ایجاد شد. از طرف فلسطینیها این جنگ به عنوان نکبت یا فاجعه و مصیبت شناخته میشود 000/700 فلسطینی از سرزمین فلسطین رانده شدند. اسرائیل قطعات بسیاری از سرزمین فلسطین را ضمیمه اسرائیل کرد و حدود 500 روستای فلسطینی را ویران کرد. اردن کنترل کرانه باختری و با موافقت ضمنی مصر و اسرائیل، مصر کنترل نوار غزه را به دست گرفت. حاکمیت بیتالمقدس میان اسرائیل و اردن تقسیم شد؛ به این شرح که قسمت غربی آن تحت کنترل اسرائیل و قسمت شرقی تحت کنترل اردن باقی ماند.
در 11 دسامبر 1948 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، قطعنامه 194 را تصویب کرد. طی مفاد این قطعنامه پناهندگان فلسطینی که مایل به بازگشت به خانههای خود باشند، باید مجاز به این بازگشت بوده و اسرائیل باید به آن دسته از پناهندگان که مایل به بازگشت نباشند، غرامت بپردازد. اسرائیل هرگز به این قطعنامه عمل نکرد.
درگیری میان اسرائیل و همسایگان عربی به صورت مداوم در جریان است. شمار بسیاری از فلسطینیها در طی این سالها ناچار به ترک اسرائیل شدند. آوارگی پناهندگان در فاصله آوریل تا آگوست 1948، به اوج خود رسید فلسطینیهای ساکن بخش شمالی به سمت شمال، سوریه و لبنان گریختند. جمعیت ساکن بخش ساحلی (حیفا و یافا) و عربهای رام الله و بیت المقدس به کرانه باختری رود اردن پناه بردند. در فاصله اکتبر 1948 تا ژانویه 1949 جنگ هایی یا موفقیت اسرائیل میان طرفین در گرفت که منجر به اخراج و آوارگی 150.000 تا 200.000 فلسطینی شد. از کل عربهای ساکن فلسطین حدود 150.000 نفر باقی ماندند که به عنوان شهروندان اقلیت عرب اسرائیل در اسرائیل باقی ماندند.
در ماه می 1964 به دنبال تصمیم اتحادیه عرب، 422 فلسطینی تحت رهبری احمد شوقیری، در بیت المقدس تشکیل جلسه دادند. در پی این همایش سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) به رهبری احمد شوقیری اعلام موجودیت کرد. شورای ملی فلسطین، کمیته اجرائی فلسطین صندوق ملی و ارتش آزادبخش فلسطین اعلام موجودیت کردند. همچنین در این نشست، قانون اساسی و ملی فلسطین تصویب شد.
بند اول: سازمان ملل متحد و فلسطین
در قسمتهای مختلف این پایان نامه به قطعنامههای سازمان ملل متحد در مورد مناقشه اسرائیل و فلسطین به کرات اشاره شده است. همچنین قطعنامههای مجمع عمومی و شورای امنیت سازمان ملل متحد که عملکرد اسراییل با استناد به کنوانسیونهای ژنو محکوم شده است. نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد درگیر در مساله فلسطین به شرح زیر میباشند.
1- شورای امنیت سازمان ملل متحد
2- مجمع عمومی سازمان ملل متحد
3- دبیرخانه و دبیر کل سازمان ملل متحد
4- کمیته حقوق غیر قابل انکار مردم فلسطین براساس قطعنامه 3362 مجمع عمومی
5- دایره حقوق فلسطین- بخش دبیر خانه در مورد مساله فلسطین که توسط کمیته مجمع عمومی سازمان ملل متحد (کمیته فوق) حمایت میشود.
6- مجمع بازسازی و توسعه مناطق اشغالی فلسطین، این مجمع توسط کمیسیون حقوقی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای غرب آسیا، اتحادیه کشورهای عربی و مقامات خودگردان سازمان یافت.
7- دفتر هماهنگ کننده ویژه روند صلح خاورمیانه که از سال 1994 پس از امضای پیمان اسلو تشکیل شد.
8- گزارشگر ویژه در مورد شرایط حقوق بشر در مناطق اشغالی فلسطین از 1967، گزارشگر ویژه توسط کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد،
9- بخش عملیات حافظ صلح سازمان ملل متحد
I. سازمان نظارت بر آتش بس سازمان ملل متحد
II. نیروهای ناظر بر قطع درگیری سازمان ملل متحد (آندوف) از زمان ترک مخاصمه میان اسرائیل و سوریه در بلندیهای جولان تشکیل شد.

III. نیروهای موقت سازمان ملل متحد در لبنان
10- اداره همکاری برای امور بشر دوستانه سازمان ملل متحد

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

11- آژانس کار و کمک به پناهنگان فلسطینی در خاورمیانه
12- برنامه کمک به مردم فلسطین از برنامه توسعه سازمان ملل متحد
الف: تشکیل هیات سه نفره مجمع عمومی سازمان ملل متحد
دسامبر 1968 مجمع عمومی یک کمیته سه نفره را مامور به تحقیق در مورد حقوق مردم فلسطین و سایر عربها در مناطق اشغالی کرد و از آنها خواست تا به مجمع عمومی در این مورد گزارش دهند. از همان ابتدا رژیم اسرائیل به این کمیته خاص اجازه بازدید از مناطق اشغالی جهت تحقیق در مورد حقوق بشر در این مورد را نداد. اسرائیل ادعا کرد که قطعنامه تشکیل کمیته مخصوص تبعیض آمیز بوده و این کمیته با پیش داوری قبلی تحقیق میکند. از سال 1970 تا 1989 کمیته مخصوص گزارش سالیانه به مجمع عمومی داد.
با توجه به عدم دسترسی مستقیم مناطق اشغالی کمیته تصمیم گرفت طی بازدید از کشورهای همسایه این مناطق مصاحبه با افرادی که به صورت مستقیم درگیر مسایل حقوق بشری در این منطقه بودند را مبنای گزارش خود قرار دهد.
گزارشهای کمیته وضعیت حقوق بشر در مناطق اشغالی شامل انتفاضه اول (1993-1987) امور قضایی، الحاق بیت المقدس به اسرائیل نحوه رفتار با زندانیان نحوه رفتار با غیر نظامیان فلسطینی، بررسی آزادیهای اساسی مردم فلسطین و نحوه رفتار یهودیان شهرک نشین در این منطقه با فلسطینیها و نقض حقوق بین الملل میبود.
کمیته در گزارشات خود تصدیق کرد که اسرائیل به صورت دو فاکتو مناطق اشغالی را ضمیمه کشور خود کرده است. این عمل از طریق ایجاد شهرکهای یهودی نشین جدید یا گسترش شهرکهای قبلی، مصادره اموال، انتقال شهروندان اسرائیل به مناطق اشغالی، اخراج فلسطینیها از مناطق اشغالی، تشویق و یا اجبار فلسطینیها به خروج ازسرزمین خود بوده است.
ب: تشکیل کمیته حقوق فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل متحد
در سال 1975 به دنبال قطعنامه 3376 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، کمیته حقوق فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل متحد تشکیل شد و از کمیته خواسته شد تا در مورد چگونگی احقاق حق فلسطینیها، به مجمع برنامهای ارائه دهد.
کمیته در سال 1976 دو سری توصیه منتشر کرد. اول مسئله حق بازگشت فلسطینیها به خانه خود و باز پس گیری اموالشان و مورد دیگر حق خود مختاری، استقلال و حاکمیت ملی، فلسطین بود. شورای امنیت این توصیهها را مورد بحث قرار داد ولی به علت وتوی امریکا نتوانست در این مورد تصمیم گیری کند. شورا در فرصتهای بعدی مجددا این موضوع را مورد رسیدگی قرار داد ولی هر بار تصمیمگیری را به جلسات بعدی موکول کرد. این توصیهها توسط مجمع عمومی در سال 1976 و سالهای بعدی تصدیق و تائید شد. مجمع عمومی همچنین از کمیته درخواست کرد تا شرایط را به طور دائم بررسی و به مجمع و شورای امنیت گزارش کند.
کمیته همچنین پذیرفت که اطلاعات و توصیههای خود را با هر وسیلهای با استفاده از سازمانهای غیر دولتی و سایر امکانات ممکن، نشر و گسترش دهد. در بین سالهای 1980 الی 1990 کمیسیون وضعیت فلسطین را با توجه به حقوق فلسطینیها پیگیری کرده و یافتههای خود را به مجمع عمومی و شورای امنیت گزارش داد. از طریق تشکیل سمینار، سمپوزیم و سایر فعالیتهای مشابه، در سطوح بین المللی با تمرکز به صلح براساس حقوق انکار نکردنی مردم فلسطین، اطلاعات عمومی را در مورد فلسطین گسترش داد.
ج: طرح سازمان ملل متحد برای بیت المقدس (1947)
قطعنامه 181 مجمع عمومی سازمان ملل متحد مورخ 29 نوامبر 1947 در مورد تقسیم بیت المقدس به عنوان یک شهر غیر نظامی که تمامی شهر کلا تحت کنترل شورای قیومیت سازمان ملل اداره شود و شورا پیش نویس قانون اساسی برای بیت المقدس را تهیه و یک فرماندار برای این شهر انتخاب کند.
مجلس قانونگذار از طریق انتخابات عمومی فراگیر تشکیل شود. این قانون اساسی برای ده سال بدون تغییر باقی میماند. پس از آن برای جلوگیری از عملیات خصمانه میان طرفین، جهت اجرای قطعنامه، اسرائیل قسمت غربی بیت المقدس و اردن قسمت شرقی شامل دیوار شهر قدیمی را اشغال کردند. مجمع عمومی با صدور قطعنامه 194 در تاریخ 11 دسامبر 1947 اصول بین المللی کردن و حقوق موجود را به دو طرف مجددا اعلام و تصریح کرد.
بند دوم: جنگ اسرائیل با کشورهای همسایه عربی
الف: جنگ شش روزه 1967
جنگ 1967 که به جنگ شش روزه معروف است، در 5 ژوئن این سال با حمله اسرائیل به همسایگان عربش آغاز شد. این حمله در شرایطی صورت پذیرفت که اعراب خود را برای حمله به دشمن آماده کرده بود. با حمله غافلگیر اسرائیل از زمین و هوا روبرو شدند. در طی این جنگ اسرائیل بلندی های جولان از سوریه، نوار غزه و صحرای سینا از مصر و کرانه باختری از اردن را اشغال کرد .
در بدو امر، درگیریهای نظامی در1956 هنگامی آغاز شد که اسرائیل در29 اکتبر به عملیات نظامی علیه مصر مبادرت کرد و سپس این درگیریها با همکاری فرانسه و انگلستان ادامه یافت. در یک فضای پر تشنج سیاسی مصر در ژوئیه 1956 کانال سوئز را ملی کرد. بحرین با درخواست آتش بس از سوی مجمع عمومی در یک نشست ویژه اضطراری و عقب نشینی تدریجی نیروهای اشغالگر و استقرار نیروهای اضطراری سازمان ملل (یونف 1) به عنوان نخست نیروی اضطراری حافظ صلح سازمان ملل پایان پذیرفت.
یونف 1 در ماه مه 1967 در پی درخواست مصر که به دبیر کل اعلام کرد دیگر موافق ادامه حضور نیروهای اضطراری سازمان ملل در سرزمینهای مصر و غزه نیست این مناطق را تخلیه کرد. در تاریخ 5 ژوئن 1967 اسرائیل با یک سری عملیات غافلگیر کننده به پایگاههای هوائی مصر جنگ معروف به جنگ شش روزه را آغاز کرده و دامنه این حمله به کشورهای سوریه و اردن هم کشیده شد متعاقب این حملات نوار غزه شبه جزیره سینا، بخش شرقی بیت المقدس کرانه باختری رود اردن و بلندیهای جولان به تصرف اسرائیل درآمد. شورای امنیت در طی این شش روز چهار فرمان آتش بس صادر کرد لیکن اسرائیل تنها بعد از آن که به هدف توسعه ارضی خود نائل آمد آتش بس را پذیرفت. این جنگ از لحاظ حقوق بین الملل قابل بحث میباشد اسرائیل مدعی است که براساس ماده 51 شورای امنیت این جنگ تحت عنوان دفاع پیش گیرانه موجه میباشد. حال آن که مفهوم دفاع پیشگیرانه تا آن زمان در حقوق بین الملل سابقه نداشته و به نظر این جانب این عمل اسرائیل تجاوز و به قصد توسعه ارضی قلمرو خود صورت گرفته است.
اسرائیل طبق مقررات حقوق بین الملل بشر دوستانه و قطعنامههای شورای امنیت از زمان اشغال کرانه باختری، نواز غزه، صحرای سینا و بلندیهای جولان رسما به عنوان قوای اشغالگر شناخته شد. شورای امنیت سازمان ملل متحد طی قطعنامه 242 مصوب 22 نوامبر 1967 تحت عنوان عقب نشینی نیروهای نظامی اسرائیل از مناطق اشغالی را صادر کرد. در این قطعنامه شورای امنیت خاتمه کلیه ادعاها و حالت مخاصمه و احترام و شناسائی حاکمیت تمامیت ارضی و استقلال سیاسی کلیه کشورهای منطقه از جمله حق زندگی کردن در صلح با مرزهای شناخته شده و امن و خارج از هرگونه تهدید و یا عملیات خشونت آمیز را برای مردم منطقه به رسمیت شناخت. این قطعنامه با قاعده زمین برای صلح اساس کلیه مذاکرات صلح میان اسرائیل فلسطین و کشورهای عربی منطقه میباشد.
اسرائیل از گردن نهادن به قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد امتناع ورزید و بخش غربی بیت المقدس که تحت حاکمیت اردن بود و بیت الحم و 27 روستای غربی دیگر را طبق مصوبه خود فرموده ضمیمه خاک خود کرد. با وجودی که اردن تقاضای کمک از عراق نکرده بود، عراق نیروهای خود را به منظور حمایت از اعراب در جنگ با اسرائیل به اردن گسیل داشت. سازمان آزادیبخش فلسطین مرکز عملیات خود را از کرانه باختری به اردن تغییر داد.
پس از استقرار آتش بس در نوامبر همان سال شورای امنیت قطعنامه (1967) 237 را به تصویب رسانید که در آن از اسرائیل خواسته شده بود امنیت سلامت و آسایش ساکنان مناطق عملیاتی را تضمین و بازگشت آوارگان را تسهیل سازد. از دولتهای درگیر درخواست شده بود که با دقت و صداقت اصول انسانی ناظر بر محافظت از افراد غیر نظامی در زمان جنگ موضوع کنوانسیون چهارم ژنو مصوب 1949 را مراعات کنند. مجمع عمومی در پنجمین نشست ویژه اضطراری خود که به دنبال شروع جنگ تشکیل شد؛ از دولتها و سازمانها بین المللی درخواست کرد که کمکهای بشر دوستانه فوری خود به آسیب دیدگان ناشی از جنگ را گسترش دهند. مجمع عمومی از اسرائیل خواستار لغو قواعد اعمال شده و خودداری از اقداماتی شد که به تغییر وضعیت بیت المقدس بینجامد.
ب: جنگ رمضان 6 اکتبر 1973
این


دیدگاهتان را بنویسید