دانلود پایان نامه

منجر به افت طولانیمدت ظرفیت عملکردی همراه با یا بدون علامتها و نشانه های روانشناختی و فیزیولوژیکی ناسازگاری که در آن بازگشت ظرفیت عملکرد ممکن است هفته ها یا ماه ها به طول انجامد (کریدر و همکاران، 1998). بیشتمرینی تمرینهایی با حجم و شدت زیاد است که با دوره بازیافت ناکافی همراه است و منجر به عدم سازشپذیریهای فیزیولوژیکی میشود. در چنین حالتی ممکن است ورزشکار به چند هفته یا چند ماه استراحت، یا کاهش زیاد تمرینها، برای برگشت کامل به حالت اولیه در دوره بازیافت نیاز داشتهباشد (هالی ، بارنارد ، روزنتال ، اپلگیت و پریتیکین ، 1989).
تعریف عملیاتی: بیشتمرینی در این پژوهش، به وسیله مقیاس بیشتمرینی در ورزش (بشارت، 1388ب) اندازهگیری شده است.
1-5-3- خستگی
تعریف نظری: خستگی به عنوان کمبود ذهنی انرژی جسمی و/یا روانی که توسط فرد یا مراقب به عنوان پدیدهای که با فعالیتهای معمولی و مورد نظر تداخل میکند، توصیف شدهاست (بال و همکاران، 2009). شن ، باربرا و شافیرو (2006) خستگی را چنین تعریف کردهاند: احساس طاقتفرسای خستگی ، کمبود انرژی و احساس فرسودگی که با عملکرد شناختی و/یا جسمی مختل رابطه دارد، و نیازمند متمایزشدن از علائم افسردگی شامل کمبود عزت نفس، غمگینی و نومیدی است.
تعریف عملیاتی: در این پژوهش، خستگی در ورزشکاران به وسیله مقیاس سنجش خستگی ورزشی (بشارت، 1387) اندازهگیری شدهاست.
1-5-4- فرسودگی ورزشی

تعریف نظری: ریدیک فرسودگی ورزشی را به عنوان سندرمی چندبعدی در نظر گرفتهاست که با ویژگیهای (الف) خستگی جسمی و هیجانی، (ب) افت توان ورزشی، و (ج) کاهش احساس کفایت، مشخص میشود (هاج و همکاران، 2008). بر اساس تعریف اسمیت (1986)، ویژگیهای فرسودگی ورزشی شامل از دستدادن علقه و علاقه به یک فعالیت؛ مسخ شخصیت که در آن شخص نسبت به یک فعالیت بیشتر غیرشخصی میشود؛ و احساسات منفی از موفقیت که ناشی از سطوح پایینتر اعتماد به نفس و احتمالاً سطوح بالاتر افسردگی است، میشود (لایی و اسویگینز، 2003).
تعریف عملیاتی: فرسودگی ورزشی در این پژوهش، به وسیله ابزار سنجش فرسودگی ورزشی (بشارت،1388الف) اندازهگیری شدهاست.
1-5-5- ورزش حرفهای
تعریف نظری: ورزش حرفهای در مقابل ورزش آماتور، به ورزشهایی گفته میشود که در آنها ورزشکار برای عملکرد خود، پول دریافت میکند. در ورزش حرفهای افراد به دنبال نتیجه خاصی هستند، و تلاش آنها معطوف به رسیدن به آن هدف است.
تعریف عملیاتی: ورزشکاران حرفهای در این پژوهش بر این اساس انتخاب شدهاند: ورزشکارانی که در زمان اجرای پژوهش در زمینه ورزش فعال بودند، حداقل 5 سال سابقه فعالیت ورزشی داشتهاند، و در سطوح کشوری، منطقهای، قارهای و جهانی در مسابقات ورزشی شرکت کردهاند.

فصل دوم:
مبانی نظری
و پیشینه پژوهش

مقدمه
در این فصل ابتدا مروری بر مبانی نظری مطالعه حاضر شامل روانشناسی ورزش، بیشتمرینی، کمالگرایی، خستگی و فرسودگی ورزشی میشود و سپس پیشینه پژوهشی مورد بررسی قرار خواهدگرفت. در پایان به محدودیتهای مطالعاتی که تا کنون انجام گرفتهاند اشاره خواهدشد.
مبانی نظری پژوهش
2-1- روانشناسی ورزشی
از نیمه دوم قرن بیستم تاکنون ورزش نقش مهمی در زندگی مردم ایفا کردهاست. برخی از مردم شیفته آرزوها و هیجانهای ورزشی شدهاند، به طوری که با این ویژگیها تعریف میشوند. ورزش بخش مهمی از زندگی آنها میشود، تا جایی که به سختی میتوانند خود را از ورزشی که به آن مشغولند جدا کنند (لایی و اس. ویگینز، 2003) در بعضی از کشورها سهم ورزش از تولید ناخالص داخلی،در چند سال اخیر، به طور فزایندهای رشد کردهاست، و این کشورها از طریق ترویج ورزش در میان مردم، افزایش بازده کاری، و کاهش هزینه های مراقبت از سلامتی را تحقق بخشیدهاند.
براساس اطلاعات سال 2002 سازمان بهداشت جهانی، ورزش برای سلامتی جسمی مفید است: ورزش خطر سرطان روده بزرگ را کاهش میدهد؛ فشار خون را در افراد مبتلا به فشار خون کاهش میدهد؛ منجر به ایجاد عروق خونی جدید در قلب و سایر عضلات میشود؛ شریانهای تأمین کننده خون را بزرگتر میکند؛ به کنترل وزن کمک میکند؛ منجر به کاهش اضطراب و افسردگی میشود؛ به ساخت و دوام استخوانها، عضلات و مفاصل کمک میکند؛ از تصلب الشرائین جلوگیری میکند؛ آنزیمهای آنتی اکسیدان که سلولها را از آسیب رادیکالهای آزاد حفظ میکنند، فعال میکند؛ حساسیت به انسولین را افزایش میدهد؛ قند خون را کنترل میکند؛ چربی بدن را کاهش میدهد؛ و میتواند به اندازه داروهای ضدافسردگی مؤثر باشد، اما اثرش را دیرتر آشکار میکند (سازمان بهداشت جهانی، 2002).
تحقیقات گستردهای، برای بهبود وضعیت روانی و کاهش استرس و پرخاشگری و تنشهای فرد، تمرینهای منظم هوازی را به عنوان یک روش کارآمد نشان میدهند. با ورزش عضلات سخت و سفت و تنیده بدن آرامش و رهایی مییابند و آدرنالین را که وارد رگهای خونی میشود به کار میگیرند. علاوه بر کنترل مطلوب استرس، فواید روانی دیگر ورزش قابلتوجه است، و آن عبارت است از افزایش هوشیاری، عزت نفس، احساس ارزشمندی و خویشتنداری. از دیگر نتایج روانی ورزش بهبود ادراک، بهبود روابط انسانی، احساس آرامش، کاهش اختلالات روانی و یادگیری مهارتهای حرکتی است (نوابی نژاد، 1376).
صنعتیشدن جوامع و به تبع آن کاهش تحرک و فعالیت بدنی در افراد، ضرورت پرداختن به ورزش را بیش از پیش نمایان ساخته است، و توجه گستردهای را نسبت به ورزش، به ویژه نقش مسائل روانشناختی در ورزش، معطوف کردهاست.

 

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته روانشناسی و علوم تربیتی همه موضوعات و گرایش ها :روانشناسی بالینی ، تربیتی ، صنعتی سازمانی ،آموزش‌ و پرورش‌، کودکاناستثنائی‌،روانسنجی، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، زیست روانشناسی ، روانشناسی رشد

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

روانشناسی ورزش را علم کاربرد اصول روانشناختی در زمینه های ورزشی دانستهاند؛ اصولی که غالباً به ارتقای عملکرد ورزشکاران در زمینه های روانی-اجتماعی اختصاص دارند. روانشناسی ورزش به بررسی رابطه متقابل رفتار فردی و فعالیت بدنی افراد میپردازد، و در صدد پاسخگویی به این سؤال اساسی است که عوامل روانی چه تأثیری بر رفتار ورزشی دارند و در مقابل، تجربه های ورزشی چگونه بر متغیرهای روانی فرد اثر میگذارند (کاکس ، 2007)
عملکرد و موفقیت ورزشی تا حدود زیادی تحت تأثیر عوامل استرسزای معمول ورزشی، مانند ارتکاب خطای روانی یا بدنی، تحمل درد و ناراحتی، مشاهده تقلب یا موقعیت رقیب، دریافت جریمه از سوی داور و توبیخ مربی، قرار میگیرد. ناتوانی در مقابله مؤثر با استرس ورزشی برای عملکرد و رضایت ورزشی ورزشکار زیانبخش است (بشارت، 1383ب).
در جامعه جوان ایران توجه و اقبال فراوانی نسبت به ورزش وجود دارد؛ به گونهای که این امر، در معادلات سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و… نیز مورد توجه واقع شدهاست. طبعاً چنین امری شایسته مطالعات علمی دقیق است، تا از این رهگذر، به بهترین نتیجه ها نایل شده، و از آسیبها و خطرهای احتمالی تا حد ممکن دور ماند.
2-2- بیشتمرینی
بسیاری از مقالات جدید برای تعریف بیشتمرینی و فراتمرینی، به تعاریف کریدر و همکاران (1998) اشاره میکنند که در پی میآید.
فراتمرینی: تراکم فشار تمرینی و/یا غیرتمرینی که منجر به افت کوتاهمدت ظرفیت عملکردی، همراه با یا بدون علامتها و نشانه های روانشناختی و فیزیولوژیکی ناسازگاری که در آن بازگشت ظرفیت عملکرد ممکن است روزها تا ماه ها به طول انجامد.
بیشتمرینی: تراکم فشار تمرینی و/یا غیرتمرینی که منجر به افت طولانیمدت ظرفیت عملکردی، همراه با یا بدون علامتها و نشانه های روانشناختی و فیزیولوژیکی ناسازگاری که در آن بازگشت ظرفیت عملکرد ممکن است هفته ها یا ماه ها به طول انجامد (کریدر و همکاران، 1998).
در نوشتجات پزشکی، واژه بیشتمرینی دارای معانی متعددی است. این واژه برای معانیای همچون تمرین سنگین ، فراتمرینی، و سندرم بیشتمرینی به کار میرود (مارسلو ، 2006). بیشتمرینی تمرینهایی با حجم و شدت زیاد است که با دوره بازیافت ناکافی همراه است و منجر به عدم سازشپذیریهای فیزیولوژیکی میشود. در چنین حالتی ممکن است ورزشکار به چندهفته یا چند ماه استراحت یا کاهش زیاد تمرینها برای برگشت کامل به حالت اولیه در دوره بازیافت نیاز داشتهباشد (سلامی، 1379).
سندرم بیشتمرینی را نیز چنین تعریف کردهاند: اختلالات غدد درونریز (هیپوتالامو-هیپوفیزی) که منجر به بیتعادلی بین میزان تمرین و ظرفیت عملکردی شده و با بازیافت ناکافی بدتر میشود. همچنین منجر به کاهش عملکرد، درد ماهیچهای پایدار، تغییرات ایمنیشناختی و غدددرونریز پایدار، تغییرات حالت خلقی و خستگی پایدار میشود (دیامرولفز ، دیکاروالو ، امرتا و جیکربز ، 2004). این سندرم با ازدستدادن انطباقپذیری برابر است و منجر به نشانگانی از این قرار میشود: افت عملکرد، دشواری تمرین، نبود انگیزه، اختلالات رفتاری (تحریکپذیری و مالیخولیا)، اختلالات خواب،بازیافت مشکل ، افزایش رخداد عوارض ماهیچهای، و حساسیت بالاتر نسبت به عفونت (لاک و ماسو ، 2004).
نشانهشناسی مرتبط با بیشتمرینی که در طول 70 سال گذشته از برانگیختگی و بیقراری به رفتار خونسرد و بازداری تغییر کرده است (لمن و همکاران، 1993)، در بین ورزشکاران متعددی مانند بازیکنان بسکتبال، بوکسورها، اسکیتبازان سرعتی، و شناگران مشاهده شده (سلامی، 1379) و مشکلی جدی برای ورزشکاران استقامتی مانند دوندهها، دوچرخهسوارها، شناگرها، پاروزنها و ورزشکاران مسابقات سهگانه است (میهن ، 2002). احتمال بهوجودآمدن بیشتمرینی در تمام سطوح فعالیت ورزشی وجود دارد (دیامرالفز و همکاران، 2004). سندرم بیشتمرینی یکی از بیمناکترین عواقب در میان ورزشکاران رقابتی است و در نتیجه، از موضوعات مورد توجه در پزشکی ورزشی و تحقیقات علمی است (اورهاوسن و کیندرمن ، 2002). چنانچه بیشتمرینی به موقع شناسایی و از آن جلوگیری نشود، ماه ها ورزشکار را ازمیادین ورزشی دور نگه میدارد (امیری، کارگرفرد، مرندی، فرامرزی و جلالی دهکردی، 1387). ورزشکاری که در طول 72 ساعت نتواند تجدید قوا کند، احتمالاً بیشتمرینی داشتهاست (کنتا و هسمن ، 1998).
مطالعات متعددی نشان دادهاند که سندرم بیشتمرینی، متراکمشدن فشارهای چندگانه زندگی را نشان میدهد؛ فشارهایی مانند تمرین جسمی، کم خوابی، مواجهه با فشارهای محیطی (مانند مواجهه با گرما، رطوبت، سرما، ارتفاع بالا)، فشارهای حرفهای، تغییر محل اقامت و مشکلات بین فردی. بنا بر این سندرم بیشتمرینی میتواند به عنوان بخشی از سندرم سازگاری عمومی (GAS) سیل (1936) عمل کند (میوزن و همکاران، 2006).
تفاوت بین بیشتمرینی و فراتمرینی در میزان زمان مورد نیاز برای بازگشت عملکرد به حد طبیعی است، و در زمینه نوع یا طول مدت فشار تمرینی یا درجه آسیب نیست. این تعاریف همچنین نشاندهنده این هستند که ممکن است نبود نشانه های روانشناختی با این شرایط رابطه داشتهباشد. به دلیل این که بهبودی از حالت فراتمرینی در دورهای دو هفتهای ممکن است، این حالت میتواند تقریباً بهنجار و مرحلهای بیضرر از فرایند تمرین باشد. با این حال، ورزشکارانی که در حالت بیشتمرینی قرار دارند، ممکن است ماه ها یا احتمالاً سالها برای بهبودی کامل، زمان صرف کنند. فراتمرینی اغلب توسط ورزشکاران در طول یک چرخه تمرینی بهنجار، جهت بهبود عملکرد، انجام میشود. تمرین تشدیدیافته ممکن است منجر به کاهش در عملکرد شود؛ با این حال، هنگامی که دوره های مناسب بهبودی فراهم شوند، ممکن است اثر بیشجبرانی توسط ورزشکاری که عملکرد بهبود یافته را در مقایسه با سطوح پایهای، نشان میدهد، رخ دهد. این فرایند اغلب هنگام رفتن به اردوی تمرینی مورد استفاده قرار میگیرد، و منجر به افت عملکرد بعدی، که در پی عملکرد پیشرفته رخ میدهد، خواهدشد. در این شرایط، پاسخهای فیزیولوژیکی فشار مربوط به ورزش را جبران میکنند. این شکل فراتمرینی کوتاهمدت ممکن است همچنین فراتمرینی عملکردی نیز نامیده شود. هنگامی که این تمرین تشدیدیافته ادامه پیدا کند، ورزشکاران ممکن است وارد حالت فراتمرینی یا فراتمرینی غیرکارکردی شوند، که منجر به رکود یا افت عملکردی که به هفته ها یا ماه ها خلاصه نمیشود، خواهدشد. فراتمرینی غیرعملکردی تأکید میکند که تکامل در پیوستار بیشتمرینی، منحصراً به طور کمی تعیین نمیشود (مثلاً به وسیله افزایش در حجم تمرینی) ولی تغییرات کمی نیز رخ میدهند (برای مثال، علامتها و نشانه های پریشانی روانشناختی و/یا غدد درونریز). این با یافتهها در مورد سندرم بیشتمرینی پاراسمپاتیک در مقابل سمپاتیک (احتمالاً همراه با سطوح کورتیزولی ثابت متفاوت و تغییرات ناشی از ورزش در کتکولامینهای آزاد خون)، و یافتههای اخیر در مورد غدد درونریز که از آزمون ورزش مضاعف استفاده میکنند، همخوان است.
جدول 2- 1: بیشتمرینی
تمرین تشدیدیافته تمرین (اضافه بار) فرایند
سندرم بیشتمرینی فراتمرینی غیرعملکردی فراتمرینی عملکردی خستگی شدید برآمد
ماه ها – … هفته ها – ماه ها روزها – هفته ها روز (ها) بهبود
کاهش رکود/کاهش افت بعدی عملکرد (برای مثال اردوی تمرینی) افزایش عملکرد

جدول بالا مراحل مختلفی که تمرین بهنجار را از فراتمرینی (عملکردی و غیرعملکردی) و سندرم بیشتمرینی متمایز
میکنند، بیان شدهاند. هنگامی که تمرین ادامه پیدا میکند، یا هنگامی که ورزشکاران تعمداً دوره کوتاهمدتی از تمرین (مانند اردوی تمرینی) را به منظور افزایش اضافهبار انجام میدهند، ممکن است افت عملکرد کوتاهمدتی را، بدون علامتهای جدی روانشناختی، یا سایر علائم منفی طولانیمدت، تجربه کنند. این فراتمرینی عملکردی (یا فراتمرینی کوتاهمدت) عاقبت منجر به پیشرفت در عملکرد بعد از بهبودی میشود. با این حال، هنگامی که ورزشکاران به میزان کافی به تعادل بین تمرین و بهبودی توجه نکنند، ممکن است فراتمرینی غیرعملکردی (فراتمرینی خیلی زیاد) رخ دهد. در این مرحله اولین نشانه ها و علائم فشار تمرینی طولانی مانند افت عملکرد، اختلالات روانشناختی (کاهش انرژی ، افزایش خستگی)، و اختلالات هورمونی رخ خواهند داد و ورزشکاران به هفته ها یا ماه ها برای بهبودی نیاز خواهندداشت. ممکن است عوامل مختلکننده متعددی مانند تغذیه ناکافی (مصرف انرژی و/یا کربوهیدرات)، بیماری (رایجترین آنها عفونتهای در ناحیه فوقانی دستگاه تنفسی است)، فشارزاهای روانشناختی (مربوط به کار، گروه، مربی و خانواده) و اختلالات خواب بروز کنند. در این مرحله تمایز بین فراتمرینی غیرعملکردی و سندرم بیشتمرینی بسیار مشکل است و به تشخیصهای فرد به فرد و نتایج بالینی بستگی خواهدداشت (میوزن و همکاران، 2006).
ورزشکارانی که دچار سندرم بیشتمرینی هستند، دارای علایمی شامل خستگی مزمن (سلامی، 1379، میهن، 2002)، بیثباتی در فعالیت، ناتوانی در انجام تمرینها و عدم اجرای مسابقات در سطح ایدهآل (سلامی، 1379)، متوقفشدن طولانیمدت عملکرد ورزشی، خستگی پس از تمرین طولانی، خستگی ماهیچهای، ضعف عضلانی، درد مفصلی، سردرد، گلودرد، سرما خوردگیهای دائمی، یبوست، سرگیجه، تعرق نابهنجار، غدد لنفاوی دردناک، اختلالات خواب


دیدگاهتان را بنویسید