دانلود پایان نامه

ت (کلارک و فیربورن، 1997؛ به نقل از حسنوند عموزاده). همگام با تلاش برای کاهش ناهمگونی محتوای روانشناختی گسترده فوبی اجتماعی، در DSM-III-R دو زیر گونه از اختلال (تعمیم یافته و خاص ) بر اساس شدت علائم پیشنهاد گردید. کار گروه DSM-IV در اختلالات اضطرابی با این استدلال که ماهیت ناتوانساز و آسیبرسان این اختلال، شدیدتر از آن است که توسط مفهوم فوبی اجتماعی منتقل شود، عنوان «اختلال اضطراب اجتماعی» را جایگزین فوبی اجتماعی نمود. لیکن برخی متخصصین از جمله کلارک و بک (2010) همچنان بر کاربرد اصطلاح فوبی اجتماعی پافشاری میکنند زیرا معتقدند که این اصطلاح، تمایل قدرتمند اجتناب از موقعیتهای برانگیزاننده اضطراب را که ویژگی عمده اختلال میباشند بهتر توصیف میکند (رضایی، 1389).
اختلال اضطراب (فوبی) اجتماعی به صورت امروزی نخستین بار با انتشار DSM-III مطرح شد (استراوینسکی، 2007). هرچند مارکس و گلدر (1966)، برای نخستین بار سندرم فوبی اجتماعی را توصیف کردند، این تشخیص به عنوان یک طبقه متمایز تا معرفی DSM-III در سال 1980 شناخته نشد.
زمانی که اختلال اضطراب اجتماعی اولین بار وارد DSM-III شد، تصور میشد که این اختلال تنها سبب اخلال حداقلی در نقشهای عملکردی میشود (ترک و همکاران، 2008). در پی وارد شدن اختلال اضطراب اجتماعی بهDSM-III تحقیقات اندکی تا آن زمان بر روی این اختلال صورت گرفته بود، ولیکن، از آن زمان تا حال، تعداد اثرات علمی در مورد اضطراب اجتماعی سال به سال و به سرعت در حال افزایش بوده است و در طی دو دهه گذشته، اختلال اضطراب اجتماعی بهتدریج بهعنوان یکی از شایعترین اختلالهای روانپزشکی مزمن و شایعترین اختلال اضطرابی در غرب شناخته شده است (هافمن و بارلو، 2002).

تعریف و ملاکهای تشخیصی اختلال اضطراب اجتماعی
مشخصه اصلی اختلال اضطراب اجتماعی، ترس آشکار و مستمر از موقعیتهای اجتماعی یا عملکردی که در آنها ممکن است خجالت و شرمندگی اتفاق بیافتد، میباشد. (DSM-IV-TR؛ انجمن روانپزشکی آمریکا، 2000). هرچند احساس اضطراب برای بیشتر افرادی که در شرایط جدید، ناآشنا یا تحت ارزیابی اجتماعی مثل مصاحبه شغلی قرار میگیرند رایج است. افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی به طور مداوم ترس و وحشت را تجربه میکنند حتی وقتی که احتمال مواجهه با موقعیتهای اجتماعی را پیشبینی میکنند. اضطراب ناشی از قرار گرفتن در معرض توجه و موشکافی دیگران است که به احساس خجالت، تحقیر و شرمساری منجر میشود (بک و همکاران، 2005).

ملاکهای تشخیصی اختلال اضطراب اجتماعی بر اساس DSM-IV-TR
الف: ترس آشکار و مستمر از یک یا چند موقعیت اجتماعی یا عملکردی که شخص در معرض دید اشخاص ناآشنا یا احتمالاً در معرض توجه دیگران قرار میگیرد. فرد از این واهمه دارد که کاری انجام دهد (یا نشانه های اضطراب را ظاهر کند) که موجب تحقیر یا شرمندگی او شود.
تذکر: در کودکان باید شواهدی از ناتوانی برای برقراری روابط اجتماعی متناسب با سن، با افراد آشنا وجود داشته باشد و اضطراب باید در برخورد با همسالان، نه این که صرفاً در تعامل با بزرگسالان روی دهد.
ب: مواجهه با موقعیتهای اجتماعی ترسآور تقریباً همیشه به اضطراب منجر میشود که ممکن است به شکل حمله هراس وابسته به موقعیت یا با زمینه موقعیتی ظاهر شود.
تذکر: در کودکان، اضطراب ممکن است به شکل گریه کردن، قشقرق، بیحرکت شدن یا کنارهگیری و بیزاری از موقعیتهای اجتماعی که در آن افراد ناآشنا حضور دارند، ابراز شود.
ج: شخص میداند که ترس او مفرط یا بیدلیل است.
تذکر: در کودکان این ویژگی ممکن است وجود نداشته باشد.
د: شخص از موقعیتهای اجتماعی یا عملکردی ترسآور اجتناب کرده یا آنها را با اضطراب و پریشانی شدید تحمل میکند.
ه: اجتناب، اضطراب انتظاری یا پریشانی در موقعیت (یا موقعیتهای) اجتماعی یا عملکردی بهطور قابل ملاحظهای با فعالیتهای عادی، کارکرد شغلی(تحصیلی)، یا موقعیتها یا روابط اجتماعی تداخل میکند یا پریشانی آشکاری درباره ابتلا به فوبی وجود دارد. و در افراد زیر 18 سال، طول مدت نشانه ها حداقل 6 ماه است.
ز: ترس یا اجتناب، ناشی از اثرات فیزیولوژیایی مستقیم مواد (مانند سوء مصرف دارو یا دارو درمانی) یا یک بیماری جسمی نیست و بر حسب اختلال هراس یا بدون آگورافوبی، اختلال اضطراب جدایی، اختلال بد شکلی بدن، اختلال فراگیر رشد یا اختلال شخصیت اسکیزوئید توجیه بهتری ندارد.
ح: اگر یک بیماری جسمی یا اختلال روانی دیگر وجود داشته باشد، ترس موجود در ملاک تشخیصی الف با آن مرتبط نیست. برای نمونه این ترس ناشی از لکنت زبان، لرزش در پارکینسون یا رفتار ناهنجار غذا خوردن در بیاشتهایی عصبی یا پرخوری نیست (انجمن روانپزشکی آمریکا، 2000).

 

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته روانشناسی و علوم تربیتی همه موضوعات و گرایش ها :روانشناسی بالینی ، تربیتی ، صنعتی سازمانی ،آموزش‌ و پرورش‌، کودکاناستثنائی‌،روانسنجی، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، زیست روانشناسی ، روانشناسی رشد

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

انواع اختلال اضطراب اجتماعی
الف- تعمیم یافته: در این نوع، ترس با اکثر موقعیتهای اجتماعی درآمیخته است (نظیر آغاز کردن یا ادامه دادن گفتگوها، شرکت کردن در گروه های کوچک، قرار ملاقات عشقی ، صحبت کردن با مراجع قدرت، حضور در مهمانیها). افراد مبتلا به هراس اجتماعی تعمیم یافته معمولاً هم از موقعیتهای عملکردی در جمع و هم موقعیتهای روابط اجتماعی میترسند. چون مبتلایان به هراس اجتماعی اغلب گستره کامل ترسهای اجتماعیشان را به طور خود انگیخته گزارش نمیکنند، بنابراین تهیه فهرستی از موقعیتهای اجتماعی و عملکردی به کمک فرد بیمار، برای متخصص بالینی سودمند است (استارسویچ، 2005).
ب- غیر تعمیم یافته: افرادی که نمود بالینی آنها متناسب با تعریف تعمیم یافته نیست گروهی ناهمگون را تشکیل میدهند (که گاهی در ادبیات تحت عناوین محدود، یا مشخص از آنها یاد میشود) که دربرگیرندهی اشخاصی است که از یک موقعیت عملکردی منفرد میترسند و افرادی که از چند موقعیت اجتماعی، اما نه زیاد، میترسند را شامل میشود (استارسویچ، 2005).
اکثر افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی که در جستجوی درمان هستند (نمونه های بالینی) با ملاکهای زیرگونه تعمیم یافته انطباق دارند. حال آنکه اضطراب اجتماعی خاص ممکن است در جمعیت غیر بالینی شیوع بالاتری داشته باشد (ویچن و همکاران، 1999). افراد مبتلا به هراس اجتماعی تعمیم یافته بیشتر احتمال دارد که کاستیهایی را در مهارتهای اجتماعی نشان دهند و مشکلات اجتماعی و شغلی شدید داشته باشند (انجمن روانپزشکی آمریکا، 1381). شیوع نوع غیر فراگیر این اختلال در نمونه های بالینی زنان و مردان مشابه بوده و ظاهراً در نوع فراگیر تعداد مردان بیشتر از زنان است (استارسویچ، 2005).
پیوستار اضطراب اجتماعی
اغلب افراد در طول زندگی اضطراب اجتماعی را تجربه میکنند (جفرسون ، 2001). خصایص اختلال اضطراب اجتماعی دارای طیفی است که از خفیف شروع میشود، این زمانی است که بیماران در مورد یک یا چند موقعیت عملکردی احساس بیم دارند، و به کاملاً شدید و ناتوان کننده میرسد یعنی زمانی که بیماران از نظر اجتماعی منزوی هستند و در تمام حوزه های حیاتی عملکرد دچار نقص میباشند. علاوه بر خصایص بالینی، اختلال اضطراب اجتماعی دارای جنبههای پیش بالینی – کمرویی- است که متعلق به حوزه انواع بهنجاری از رفتار میباشد (استارسویچ، 2005). برخی از پژوهشها شباهتها و تفاوتهای طبقه تشخیصی اختلال اضطراب اجتماعی و سازه وابسته به شخصیت، «خجالت » را بررسی کردهاند. این پژوهشها به روشنی نتوانستهاند تا تمایز روشنی بین محتوای فکر، پاسخهای فیزیولوژیکی یا الگوهای رفتاری افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی و افرادی که صرفاً نمره بالا در مقیاس خجالت میگیرند، پیدا کنند (شیلد ، 2004). رپی معتقد است که اختلال اضطراب اجتماعی در پیوستاری از شدت قرار میگیرد (رپی، 1995). این پیوستار به ترتیب شدت از نبود اضطراب اجتماعی، سطح معمول و بهنجار اضطراب اجتماعی، اضطراب اجتماعی (سطح پایین خجالت)، ترسها و اجتنابهای اجتماعی (اختلال اضطراب اجتماعی خاص)، اختلال اضطراب اجتماعی فراگیر تا اختلال شخصیت اجتنابی قرار دارد (رپی و اسپنس، 2004). زمانی میتوان تشخیص این اختلال را مطرح نمود که مشکلات فرد با زندگی او تداخل جدی ایجاد کرده باشد. در واقع شدت اضطراب اجتماعی ملاک تمایز تلقی می شود یعنی فرد ممکن است ترس و نگرانی زیادی نسبت به موقعیتهای اجتماعی داشته باشد اما عملکرد اجتماعی جاری وی در محدوده بهنجار قرار گیرد، زیرا این مشکل محدودیت عمدهای در زندگی او تلقی نمی شود و برعکس (رپی و اسپنس، 2004).
همبودی اختلال اضطراب اجتماعی با سایر اختلالات روانپزشکی
اختلال اضطراب اجتماعی عموماً با اختلالات دیگر همبودی داشته و یا پیشایند بروز اختلال دیگر است (بارلو، 2008). مبتلایان به اضطراب اجتماعی ممکن است سابقه ابتلاء به اختلالهای روانی دیگری نظیر اختلالهای اضطرابی، اختلالهای خلقی، اختلالهای مرتبط با مواد و جوع عصبی را نیز داشته باشند. علاوه بر اینها، اختلال شخصیت اجتنابی به کرات در افراد مبتلا به اختلال هراس اجتماعی فراگیر رخ میدهد (سادوک و سادوک، 1388).
افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی همراه با اختلال روانپزشکی همبود، در مقایسه با مبتلایان بدون تشخیص اضافی، در معرض خطر افزوده برای برخی از پیامدهای منفی از جمله میزان بالای اقدام به خودکشی و جستجوی درمان سرپایی روانپزشکی و طبی میباشند. همچنین احتمال بیشتری دارد که این افراد گزارش کنند که دچار آسیبهای مهم در نقش و وظیفه بوده و از دارو برای کنترل علائم اضطراب اجتماعی استفاده میکنند.

در مطالعه زمینهیابی ملی، 69 درصد افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی از اختلال همبود در رنج بودند که در این میان شایعترین تشخیص اضافی، فوبیای ساده (59درصد)، آگورافوبیا (45 درصد)، سوء مصرف الکل (19 درصد) و افسردگی اساسی (17 درصد) بود. مطالعه مگی و همکاران (1996) نیز نشان داد که 81 درصد افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی بر اساس ملاکهای تشخیصی DSM-III-R از تشخیص همبود برخوردار بودند. در این بررسی، شایعترین تشخیصهای همبود، فوبیای ساده (6/37 درصد)، وابستگی به الکل (9/23 درصد) و آگورافوبیا (3/23 درصد) و اختلال اضطراب فراگیر(3/13 درصد) بود (استین و پولاک، 2005، به نقل از رضایی، 1389).
نرخ مصرف الکل به عنوان راهکاری برای خود درمانی علائم اضطرابی در مبتلایان به اختلال اضطراب اجتماعی بالا و در تعداد قابل توجهی از بیماران تجربه علائم اضطراب اجتماعی مقدم بر سوء مصرف الکل است (استین و پولاک، 2005، به نقل از رضایی، 1389).
مطالعه اخیر ترک، هیمبرگ و هوپ (2001) که با بهره گرفتن از ملاکهای تشخیصی DSM-IV انجام شده است نشان داد که نرخ همبودی اختلال اضطراب اجتماعی با اختلال اضطراب منتشر، فوبیای خاص و افسردگی اساسی به ترتیب معادل 4/23 درصد، 8/12 درصد، 8/12 درصد میباشد (ترک و همکاران، 2001).
اختلالات محور II نیز در مبتلایان به اختلال اضطراب اجتماعی از شیوع قابل توجهی برخوردار است. هرچند اختلال شخصیت اجتنابی (APD) بالاترین اختلال همبود در محور II است لیکن اختلال شخصیت وابسته و اختلال شخصیت وسواسی نیز به عنوان تشخیص همبود در منابع اهمیت یافتهاند (بیدل و ترنر ، 2007).
هنوز الگوی مشخصی در همبودی این اختلال با اختلالهای خلقی یا اضطرابی کشف نشده است، ولی اغلب این اختلال اضطراب اجتماعی است که مقدم بر سایر اختلالها است. این مسأله تنها میتواند ناشی از سن شروع پایین این اختلال باشد و دلیل علی سایر اختلالها نباشد. اما این موضوع نیازمند مطالعات بیشتر است (رپی و اسپنس، 2004). اختلال اضطراب اجتماعی در نوجوانی پیشبینی کننده سایر اختلال های اضطرابی، خلقی یا سوء مصرف مواد است. میزان بهبودی برای اختلال اضطراب اجتماعی بدون درمان پایین است و در صورت وجود اختلال شخصیت (اغلب اختلال شخصیت اجتنابی) و اختلال اضطراب اجتماعی فراگیر این میزان کمتر خواهد بود (فنک و همکاران، 2009).
اختلال اضطراب اجتماعی و اختلال شخصیت اجتنابی
اختلال شخصیت اجتنابی(APD) از نظر برخی ویژگیها مشابه اضطراب اجتماعی است و به ظاهر همپوشانی گستردهای با هراس اجتماعی تعمیم یافته دارد (انجمن روانپزشکی آمریکا، 1381). میزان همپوشانی تشخیصی بین اختلال اضطراب اجتماعی تعمیم یافته و اختلال شخصیت اجتنابی آنچنان زیاد است که برخی پژوهشگران را واداشته تا اقدام DSM-IV-TR در خصوص متمایز کردن آنها از یکدیگر را مورد سوال قرار دهند (ون ولزن و همکاران، 2000).
هیمبرگ (1996) در یک مطالعه مروری نتیجه میگیرد که حدود 60 درصد افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی تعمیم یافته با ملاکهای اختلال شخصیت اجتنابی انطباق دارند در حالی که نرخ این تطابق در مورد بیماران مبتلا به اضطراب اجتماعی غیر تعمیم یافته 20 درصد است. جورستاد و هیمبرگ (2009) گزارش میدهند که میزان همبودی اختلال شخصیت اجتنابی با اختلال اضطراب اجتماعی برابر 1/22 تا 70 درصد است (جورستاد و همکاران، 2009).
پژوهشهای تجربی پیشنهاد میکنند که اضطراب اجتماعی را باید به عنوان پیوستاری از شدت علائم فرمولبندی کرد که در یک سوی (خفیف) آن، اضطراب اجتماعی غیر تعمیم یافته یا خاص، در میانه آن اختلال اضطراب اجتماعی تعمیم یافته بدون APD و در سمت (شدید) دیگر آن، اختلال اضطراب اجتماعی همراه با APD قرار گرفته است (کلارک و بک، 2010). بنابراین، اختلال شخصیت اجتنابی ممکن است نوع شدید اضطراب اجتماعی تعمیم یافته باشد، یعنی از نظر کیفی متمایز نیست (انجمن روانپزشکی آمریکا، 1381).
شیوع
اضطراب اجتماعی یکی از رایجترین اختلالهای روانی در کشورهای غربی است. بهطوری که مطالعات همهگیرشناختی و اجتماعی شیوع کلی اضطراب اجتماعی را تقریباً 2 تا 13 درصد در بزرگسالان و کودکان گزارش کردهاند (فارمارک، 2002؛ بوگلز و استین، 2009؛ رپی و همکاران، 2011). شرایط بالینی این اختلال نمودی جهانی دارد (استین و استین، 2008)، اگر چه شیوع آن در سراسر جهان به یک اندازه نیست، بهطور دقیقتر، اطلاعات بهدست آمده از کشورهای شرق آسیا نشان داده که نسبت به کشورهای غربی نرخ شیوع کمتری وجود دارد (هافمن و همکاران، 2010).
اضطراب اجتماعی اختلالی است با شروع زودرس که به طور معمول در میانه نوجوانی شروع می شود (رپی، 1995؛ به نقل از رپی و اسپنس، 2004) شروع اضطراب اجتماعی بهطور معمول در اواسط نوجوانی و گاهی با سابقهی بازداری اجتماعی یا کمرویی در دوران کودکی همراه است (انجمن روانپزشکی آمریکا، 1381)، بهطوری که چندین مطالعه نشان داده که اکثر افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی شروع مشکل خود را قبل از 18 سالگی با میانگین سنی شروع 10 تا 13 سالگی گزارش میدهند (اوتو و همکاران، 2001). اغلب زیرگونه فراگیر شروع زودتری دارد. شروع در بزرگسالی نادر است و اغلب ثانوی بر اختلالهایی مثل پنیک یا اختلال افسردگی است (گرانت و همکاران، 2005؛ فارمارک، 2002). شروع اختلال ممکن است بهطور


دیدگاهتان را بنویسید