دانلود پایان نامه

کندوی حاوی زنبور امکان ندارد، مگر با ارائهی گواهینامهی صادره توسط بازرس مبنی بر تایید سلامت زنبورستان که از زمان بازرسی 12 ماه بیشتر نگذشته باشد؛ یا ارائهی اظهارنامهای که خودِ زنبوردار آنرا صادر میکند مبنی بر اینکه زنبورستانش عاری از هرگونه بیماری است.
در ایران گواهی سلامت از ملزومات انتقال زنبورستان از استانی به استان دیگر است که بر اساس قانون برنامهی کوچ میبایست گواهی بهداشتی واحد زنبورداری، از شبکهی دامپزشکی شهرستان محل فعالیت…. صادر شود.
ت: گواهی بازرسی
در ماده 131.043 قانون تگزاس، از کسب گواهی بازرسی صحبت کرده: «لزوم کسب گواهی بازرسی از بازرس توسط زنبوردار جهت تایید سلامت زنبورستان، تجهیزات، گردهی گل یا عسل. همچنین پرداخت حداقل دستمزد قید شده در گواهینامه را نیز متذکر شده. با یادآوریِ این نکته که، بازرسی مجدد، دستمزد مجدد را به همرا دارد. » (Burger, 2003)، اما مستقیما از موارد کاربرد آن در این ماده، چیزی نگفته. البته متعاقبا در مواد بعدی به موارد کاربرد آن برمیخوریم که در فروش، انتقال، استفاده از دارو و … مورد استفاده قرار میگیرد.
در ایران، وجود بازرس جهت تایید سلامت زنبورستانهای یک منطقه، در مقررات مربوط به زنبورداری تعریف نشده است و این فقدان در شرایطی است که بسیاری از زنبورداران، بصورت سنتی به امر زنبورداری مشغول هستند و نهایت آموزش و آگاهی آنها، به چند جلسه کلاس آموزشی جهاد کشاورزی محدود میشود، که قریب به اتفاقِ آنها با هدف دریافت دفترچهی زنبورداری، جهت دریافت تسهیلات مالی و کالا حضور به هم میرسانند.
این مطلب کاملا واضح و مبرهن است که وجود بازرس قانونی جهت نظارت بر امور زنبورداری –از نحوهی استقرار زنبورستان و شیوهی خوراک دادن به زنبورها گرفته تا زمان و نحوهی عسلگیری- از بروز بسیاری از تخلفات و انحرافات در شغل زنبورداری جلوگیری میکند و افراد میتوانند با اطمینان خاطر بیشتری عسل را خریداری کنند.
در واقع یک سیاست کنشی که در پیشگیری از بسیاری از تخلفات و انحرافات نقش موثری را ایفا میکند، میتواند تعیین بازرس در چرخهی صنعت زنبورداری باشد؛ که متاسفانه این خلا در سیاست جنایی تقنینی ایران، عامل بروز و ارتکاب بسیاری ناهنجاری و تخلفات و بعضا جرایم، در این زمینه شده است.
ث) صدور مجوز صادرات و واردات
در دو حالت این امکان وجود دارد که زنبور مجبور به جابجاییِ کندوهای خود زمکانی به مکان دیگر شود که در واقع، زنبورستان جدیدی را جهت ادامهی فعالیت خود انتخاب میکند؛ یک مورد زمانی است که زنبورداری تعدادی کندوی جدید خریداری میکند و مورد دوم زمانی است که به جهت تغییر فصل و لزوم تغییر ییلاق به قشلاق، زنبوردار را ناگزیر به جابجایی میکند. فروش و یا تمهید مکان مناسبتر برای استقرار زنبورستان، لزوم حمل و انتقال کندوها را به همراه دارد و اگر این انتقال از منطقهای به منطقهی جغرافیایی دیگر باشد، احتیاج به مجوز مخصوصی دارد که هر یک از دو کشور مورد بررسی، قوانین خاص خود را دارد.
لزوم کسب مجوز جهت صادرات زنبورستان به خارج از ایالت یا به استان دیگری در همان ایالت، از اموری است که قوانین ایالتی به طور مفصل به آن پرداختهاند. مگر افرادی که از 12 کندو کمتر دارند. همچنین جهت واردات کندو کسب مجوز لازم است با این تفاوت که استثنای مذکور برای صدور وجود ندارد ( Burger, 2003). مادهی 043,131، بند (e) مقرر میدارد که مقررات مربوط به صادرات، در مورد واردات اجرا نمیشود و استثنائاتی که در بخش صادرات وجود دارد، مشابهِ آنها در مورد واردات وجود ندارد.
در ایران، به موجب مادهی 3 برنامهی کوچ و ضوابط استقرار زنبورستانها ، انتقال زنبورستان، که از استانی به استان دیگر صورت میگیرد، طی مراحل اداری به ثبت میرسد. در واقع طی 7 مرحله، به متقاضی مجوز انتقال زنبورستان، به مکان مورد درخواست داده میشود.
که طیِّ این 7 مرحله به این ترتیب است: «
1) زنبوردار درخواست کتبی خود به همراه گواهی بهداشتی واحد زنبورداری از شبکه دامپزشکی شهرستان محل فعالیت، مبنی بر سلامتِ واحدِ تولیدی را یک ماه قبل از مهاجرت برای صدور مجوز مهاجرت به مدیریت جهادکشاورزی شهرستان مبداء ارائه می نماید.
تبصره: درمواقع اضطراری و بروز بحران، حداکثر درمدت یک هفته باید درخواست زنبوردار برای صدور مجوز مورد بررسی قرار گیرد.
2) مدیریت جهادکشاورزی شهرستان مبدأ، زنبوردارِ متقاضیِ مهاجرت را با تعیین مقصدِ مهاجرت، به معاونت بهبود تولیدات دامی استان، معرفی مینماید. 
3) معاونت بهبود تولیدات دامی استان مبدأ، زنبوردارِ متقاضیِ مهاجرت را باتعیین مقصد مهاجرت، به معاونت بهبود تولیدات دامی استان  مقصد، معرفی می نماید.
4) معاونت بهبود تولیدات دامی استان مقصد، ضمن هماهنگی با مدیریت جهادکشاورزی شهرستانِ مقصد، درصورت موافقت با استقرار کندوهای متقاضی، مراتبِ موافقتِ خود را، حداکثر ظرف مدت یک هفته به معاونت بهبود تولیدات دامی استان مبدأ، اعلام مینماید.
5) معاونت بهبود تولیدات دامی استان مبدأ، درصورت موافقت با استقرار کندوهای متقاضی از سوی معاونت بهبود تولیدات دامی استانِ مقصد، مراتبِ موافقتِ خود را حداکثر ظرف مدت یک هفته به مدیریت جهادکشاورزی شهرستان مبدا، اعلام مینماید.
6) مدیریت جهادکشاورزی شهرستان مبدأ، حداکثر ظرف مدت یک هفته پس از  دریافت موافقت معاونت بهبود تولیدات دامی استان، اقدام به صدور مجوز مهاجرت کندوها به نام متقاضی نموده و نسخهای از مجوز صادره را به معاونت بهبود تولیدات دامی استان، به منظور اعلام به استان مقصد، ارسال مینماید.

7) شبکهی دامپزشکی شهرستانِ مبدأ، حداکثر ظرف مدت یک هفته پس از دریافت موافقتِ معاونت بهبود تولیدات دامی استان، اقدام به صدور مجوز بهداشتیِ مهاجرتِ کندوها، به نام متقاضی نموده و نسخهای از مجوز صادره را به معاونت بهبود تولیدات دامی شهرستان، به منظور اعلام به استان مقصد ارسال مینماید».
گرچه نامهنگاریِ این درخواست، و اینکه هر درخواست ظرف یک هفته باید پاسخ داده شود، و صدور این مجوز بین 3 تا 6 هفته ممکن است به طول بینجامد، اما صدور این مجوز، برای ساماندهیِ تردد زنبورستانها بسیار حائز اهمیت است، و از فرصتطلبیِ برخی زنبورداران جلوگیری میکند.
بند دوم: ساماندهی استقرار زنبورستانها
نظارت بر ساماندهی استقرار زنبورستان، و تعیین قواعدی جهت مکانیابی آنها، از یروز بسیاری ز اختلافات و تخلفات جلوگیری میکند، همانطور که ممکن است در یک منطقه، چندین زنبوردار قصد برپاییِ زنبورستانِ خود را داشته باشندو اینکه اگر در فاصلهی نزدیک بهم داشته باشند امکان از بین رفتن زنبورها و کاهش میزان محصول را در پی داشتته باشد و یا اگر زنبورداری، منطقهای در مجاورت منطقهی مسکونی و یا باغی را برای برپاییِ زنبورستانِ خود، مناسب دید، قاعدتا پیروی از قواعد و اصولِ زنبورداری، میبایست الزامی باشدتا دچار مشکلات متعاقب نشوند.
الف) میزان فاصله هر زنبورستان
در قانون نظام جامع دامپروری، که اغلب از دام سخن به میان آورده، در مادهی 14 خود، صراحتا الزامِ خاصِ مربوط به زنبورداری را تعیین کرده که: « وزارت جهاد کشاورزی موظف است حداقل از یک ماه قبل از کوچ نسبت به تدوین برنامه کوچ سالیانه زنبورعسل اقدام نموده و جهت اجراء، به دستگاههای ذی‌ربط ابلاغ نماید.». این ماده سیاست کنشیای است که قانونگذار مانند ماده 13 مجددا وظیفهی اجرای تمهیدات آنرا به وزارت کشاورزی واگذار کرده. در مادهی 2 این قانون صراحتا هدف از تصویبِ آنرا اینگونه اعلام داشته: «هدف از تدوین این برنامه، ساماندهیِ کوچِ زنبورداران و استقرار آنها در زنبورستانها، موضوع مادهی 14قانون نظام جامع دامپروری کشور مصوب 7/5/88 مجلس شورای اسلامی میباشد.».
 برخی مواد این قانون، به مقررات مربوط به نحوهی استقرار زنبورستانها، اختصاص دارد که در شرایطِ متفاوت که امکان بروز اختلاف یا تخلف و سوء استفاده وجود دارد، از آنها جلوگیری شود.
مقررات این قانون در زمینهی استقرار زنبورستان را میتوان در 4 قسمت مورد بررسی قرار داد: 1) فاصلهی زنبورستانها از یکدیگر، 2) فاصلهی زنبورستانها از دیگر بهرهبردارانِ محیط زیست، 3) استقرار زنبورستان در باغات و مزارع و آخرین مورد، فاصلهی زنبورستان از روستاها.
فاصلهی زنبورستانها از یکدیگر

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

بازدهیِ مطلوب زنبور، به عوامل متعددی بستگی دارد؛ از جمله، سلامت زنبورستان، فقدان آلودگیِ صوت، هوا و آب، دمای هوای مناسب، گل وگیاه کافی جهت جمعآوری شهد.
در هر زنبورستان با توجه به جمعیتِ زنبورهای کارگر، برای جمعآوری شهد مناسب و کافی، باید متقابلا منابع گیاهیِ کافی وجود داشته باشد.
مادهی 5 قانون برنامهی کوچ، به این نکته پرداخته که، با فرض وجود زنبورستان در مناطق جنگلی و متراکم، به نسبتِ جمعیتِ هر زنبورستان، چه فاصلهای باید رعایت شود تا بتوانند به محصولدهی مطلوب برسند: «زنبورداران در فصل کوچ موظف به رعایتِ حداقل فاصلهی زنبورستانهای خود، به شرح زیر هستند:
الف) از 40 تا 100 کلنی به شعاع 1000 متر و در مناطق جنگلی و متراکم از نظر پوشش گیاهی، 500 متر.
ب) از 100 تا 300 کلنی به شعاع 1500 متر و در مناطق جنگلی و متراکم از نظر پوشش گیاهی، 1000 متر.
ج) از 300 کلنی به بالا به شعاع 2000 متر و در مناطق جنگلی و متراکم از نظر پوشش گیاهی، 1500 متر.
….».

در ادامه، در بند «د» این ماده، فاصلهی زنبورستان از «مراکز تولید ملکه» و «ایستگاههای پرورش و اصلاح نژاد ملکه» را، به علت اهمیت و تضمین سلامت ملکههای تولید شده، به صورت جدا و متفاوت تعیین کرده و این فواصل را افزایش داده است: «… د) زنبورداران مهاجر ملزم میباشند که در زمان پرورش ملکه حداقل، فاصلهی 3 کیلومتر از مراکز تولید ملکه، و 5 کیلومتر، از ایستگاههای پرورش و اصلاح نژاد ملکه را، رعایت نمایند.».
در تبصرههای 1 و 2 همین ماده قانونی، قانونگذار به سوءاستفادههای احتمالیِ زنبورداران اشاره کرده و ممنوعیت از انجام آنها را اعلام داشته است: «تبصره 1: زنبورداران مجاز نیستند به منظور اشغال منطقه واستقرار در محدودهی بیشتری از مکان تعیین شده، کلنیهای خود را به بنههای کوچکتر تقسیم کنند؛ مگر کسانی که بیش از 500 کلنی داشته باشند، که در این صورت مازاد بر این تعداد را میتوانند با رعایت فواصل تعیین شده در محلهای دیگر مستقر نمایند.
تبصره 2: قرار دادن کندوهای خالی در منطقه حقی را برای زنبوردار ایجاد نمینماید.».
در تبصرهی 3، انعطافپذیریِ این ماده را میبینیم که در شرایط متفاوت ممکن است این فواصل، به صلاحدید مقام مربوطه تغییر پیدا کند: «فواصل اعلام شده در مادهی 8، باتوجه به موقعیت جغرافیایی و اقلیمی هر منطقه، رعایت حداقل مشخص شده توسط معاونت بهبود تولیدات دامی استان قابل افزایش است.».
 2) فاصلهی زنبورستانها از دیگر بهرهبردارانِ محیط زیست
در برخی مناطق، به علت پوشش گیاهی مناسب و متراکم، بهرهوریهای دیگری صورت گیرد که از نمونهی آن میتوان استفادهی دامداران برای چرای دامهای خود، نام بردو یا اشخاص حقوقیِ خصوصی که امتیاز بهرهبرداری از جنگل را به دست میآورند نیز میتواند مثال مناسبی باشد؛ که قانونگذار در مادهی 6 این قانون، حقوق دامداران وبهره برداران قانونی، و متعاقبا حقوق زنبورداران مهاجر را مورد حمایت خود قرار داده: « در مراتع و جنگلها و صحراهای شهد خیز کشور میبایست استقرار کندوها با رعایت حقوق دامداران وبهره برداران قانونی صورت پذیرفته و افراد ( حقیقی و حقوقی) حق تعرض و جلوگیری از اسکان زنبورداران مهاجر را ندارند …..»، که ممکن است گروه اول در فعالیتهای خود، توسط زنبورداران، دچار محدودیت شوند و گروه دوم، جهت استقرار در زنبورستانِ مورد نظرِ خود، علاوه بر دیگر بهرهبرداران و یا افرادِ بومیِ آن منطقه، توسطِ زنبوردارانِ بومی نیز مورد تعرض واقع شوند.
 3) استقرار زنبورستان در باغات و مزارع کشاورزی
تاثیر زنبورعسل در تسریع و افزایش گرده افشانی، تولیدِ محصولاتِ بیشتر و با کیفیتتر را به دنبال دارد که این امر باعث میشود، باغداران و زارعین کشاورزی، در زمان گردهافشانی، کندوهایی را اجاره کنند و بابت این اجاره، مبلغ قابل توجهی به زنبوردار میدهند.
متاسفانه در ایران، خلاف این رویه را میبینیم که باغداران برای دور کردن زنبورهای مجاورِ خود حتی دست به تخریبِ آنها هم میزنند و بر این باورند که زنبور، که شهد گیاهان را برداشت میکند، باعث کم محصولی میشود!.
قانونگذار، بعد از سالها در قانون برنامهی کوچ، سعی بر این داشته است که این امر را نهادینه کند و استقرار یک زنبورستان در کنار باغات را بر طبق مقرراتِ پیشبینی شده، ساماندهی کند: «استقرار زنبورستانها در باغات و مزارع کشاورزی به منظور گردهافشانی درجهت افزایش ارزش افزودهی محصولات زراعی و باغی، با رعایت مقررات ابلاغی ازسوی سازمان جهادکشاورزی استان محل زنبورستان، صورت خواهد پذیرفت.» (ماده7).
 4) فاصلهی زنبورستان از روستاها
به طور کلی، استقرار زنبورستان در مجاورت محل مسکونی ممنوع میباشد و علت آن هم، خاصیت زنبورعسل در گروهی حرکت کردن و نیش زدن است که موجب آزار ساکنین میشود و با وجود زنبورعسل در مکانی، همواره هراس افراد را به دنبال دارد. به همین دلیل، مادهی 9 محل مسکونیِ روستایی را که قاعدتا در مناطق سرسبز و با پوشش گیاهی هستند را، به این ترتیب مورد حمایت خود قرار داده: «زنبورداران مهاجر حق استقرار زنبورستان خود تاشعاع 2000متری از روستاهائی که دارای حداقل500 کلنی زنبور باشند را ندارند.».
ب) استقرار در مجاورت واحد صنعتی:
بر اساس ماده 2 ضوابط و معیارهای استقرار واحدها و فعالیتهای صنعتی و تولیدی، تولیدات کشاورزی جزو صنایعی است که تا حدودی منبع آلایندگی دارند، از اینرو، بر اساس صدر ماده 3: «صنایع براساس شدت و ضعف ‌آلودگی و دیگر مسایل زیست‌محیطی در گروههای ذکر شده در ماده (۲) این تصویب‌نامه در رده‌هایی با مشخصات زیر قرار می‌گیرند: ….».
در این مصوبه، صنایع متفاوت، بر اساس میزانِ درصدِ آلایندگی، دسته بندی شده است که واحد بسته بندیِ عسل، با شماره ردیف 1110 در ردهی 1 (الف)، قرار گرفته است که با توجه به ماده 3 این مصوبه: «… واحدهای این رده مجاز می‌باشند تا در کاربریهای صنعتی، کارگاهی و یا تجاری داخل شهرها و روستاها یا مکانهای صنعتی مجاز خارج از محدودهی مصوب شهری و روستایی استقرار یابند…»
گفتار دوم: پیشگیری از تخلفات ارتکابی در تولید و عرضهی محصول
علاوه بر امکان ارتکاب تخلفات گوناگون در زمینهی پرورش زنبورعسل، به طور خاصه، در مورد محصولات زنبورعسل، بحث مفصلتری وجود دارد که اهم آن عسل میباشد؛ که ضمن لزوم رعایت استاندارد محصول تولید شده، جهت عرضه به مصرفکننده، میبایست از ورود محصولات نامرغوب که سلامتی افراد جامعه را به شدت به مخاطره میاندازد نیز، جلوگیری به عمل آید.
لذا در این گفتار به دو مبحث ذکر شده میپردازیم تا بسنجیم قانونگذار، تا چه حدی به صورت افتراقی جرایم ارتکابی در این زمینه را مورد توجه خود و حمایت خود قرار داده است.
بند اول: رعایت استاندارد عسل
مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران به موجب قانون، تنها مرجع رسمی کشور است که عهده دار وظیفه تعیین، تدوین و نشر استانداردهای ملی (رسمی) میباشد. تدوین استاندارد در رشته های مختلف توسط کمیسیون های فنی مرکب از کارشناسان مؤسسه، صاحبنظران مراکز و مؤسسات علمی، پژوهشی، تولیدی واقتصادی آگاه و مرتبط با موضوع صورت میگیرد.
مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران می تواند با رعایت موازین پیش بینی شده در قانون به منظور حمایت از مصرف کنندگان، حفظ سلامت و ایمنی فردی وعمومی، حصول اطمینان از کیفیت محصولات و ملاحظات زیست محیطی و اقتصادی، اجرای بعضی از استانداردها را با تصویب شورای عالی استاندارد اجباری نماید. مؤسسه می تواند به منظور حفظ بازارهای بین المللی برای محصولات کشور، اجرای استاندارد کالاهای صادراتی و درجه بندی آنرا اجباری نماید (سازمان استاندارد،


دیدگاهتان را بنویسید