دانلود پایان نامه

الکترونیکی اسناد در نشریه UCP600 در تعریف امضاء الکترونیکی ارائه شده است که در ماده E3 تحت عنوان تعاریف یند ی شق 2 بیان می دارد :
“امضای الکترونیکی به معنی عمل پردازش داده ای مربوط یا منطقا مربوط به مدارک الکترونیکی می باشد که توسط شخص به منظور شناسایی او و حاکی از تایید مدارک الکترونیکی او مورد عمل قرار گرفته و یا پذیرفته شده است.”
این تعریف تفاوتی اساسی با تعریف ماده 10 قانون تجارت الکترونیکی ندارد و در هر دو شناسایی شخص و انتساب اسناد امضاء شده توطی او را مد نظر قرار داده است ، حال این اراده می تواند توسط شخص یا با ارده وی صورت گرفته باشد. البته از انحصار امضاء نسبت به شخص و نحوه اتصال آن ذکری به میان نیامده و این امر به منزله عدم توجه به این مفاهیم و بی اهمیت بودن آنها نیست.
قانون نمونه آنسترال نیز در سال 2007 امضاء الکترونیکی را چنین تعریف نموده است : ” امضای دیجیتالی یک نام برای برنامه های کاربردی تکنولوژیکی با استفاده از رمزنگاری نامتقارن است ، همچنین به سیستم های رمزنگاری کلید عمومی، برای اطمینان از صحت پیام های الکترونیکی و تضمین یکپارچگی از محتویات این پیام است. امضای دیجیتال در اشکال مختلف، مانند شکست متوقف امضای دیجیتال، امضای کور و غیر قابل انکار امضای دیجیتال است.”
همانگونه که از تعریف امضاء الکترونیکی مشاهده می شود هدف از آن شناسایی امضاء کننده و انتساب متن و امضاء به وی می باشد.
بند 2 – بررسی شرایط مندرج در ماده 10 قانون تجارت الکترونیکی

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

نسبت به امضاء کننده منحصر به فرد باشد.
معمولا امضاهای افراد با یکدیگر متفاوت است،در برخی موارد مشابه و در موارد نادر دقیقا مثل هم می باشند.حال چگونه می توان اول یک امضاء را به یک نفر منتسب نموده و دوم منحصر به فرد بودن آنرا ثابت کرد؟انتساب یک امضاء یا به اقرار خود شخص است یا از طریق گواهی امضاء در دفتر اسناد رسمی یا از طریق کارشناسان خط ،اما در عالم مجازی این امر توسط وزارت بازرگانی و تحت شرایطی خاص انجام می شود که با مراجعه به پایگاه www.mocca.ir و همچنین دفاتر خدمات صدور گواهی الکترونیکی و انجام مقدمات لازم شخص می تواند امضاء الکترونیکی خود را ثبت نماید و بر اساس گواهی صادر شده توسط مراجع قانون این امضاء معتبرو منتسب به شخص است و در صورت نیاز می توان با مراجعه به اداره مربوطه در وزارت بازرگانی و بر اساس گواهی صادر شده از این امر اطمینان حاصل کرد ،شخص می تواند در ذیل هر سندی که ارسال می نماید امضاء الکترونیک خود را ثبت و از این طریق صحت و اصالت و اطمینان در ارسال سند را برای گیرنده معین و مشخص نماید.
2- هویت امضاء کننده داده پیام را معلوم نماید.
اشخاص معمولا امضاء خود را در کنار نام خود انجام می دهند،اکثر اشخاص نام و نام خانوادگی خود را همراه با امضاء در داخل یا کنار آن می نویسند،منظور از شرط دوم اینست که وقتی شخص امضاء الکترونیکی را مشاهده می کند به راحتی تشخیص دهد شخص امضاء کننده کیست و سمت او چیست. در اکثر نامه های اداری ابتدا نام و نام خانوادگی امضاء کننده و سمت او در ذیل متن درج و سپس او متن را امضاء می نماید،در نامه های شخصی شخص پس از نوشتن نام و نام خانوادگی خود متن را امضاء می نماید،در امضاء الکترونیکی نیز باید چنین باشد و پس از نوشتن نام و نام خانوادگی شخص و در صورت اداری بودن متن درج سمت او امضاء الکترونیکی به متن اضافه شود.
به وسیله امضاء کننده و یا تحت اراده انحصاری وی صادر شده باشد.
در اسناد نوشته حتما خود شخص می بایست متن را امضاء نماید و دیگری نمی تواند بجای شخص دیگر امضاء کند،البته در سیستمهای اداری جانشین یا نماینده امضاء کننده می تواند از طرف او امضاء نماید اما در هنگام امضاء کنار نام شخص اصلی از طرف قید و نام خود را در امضاء قید می کند،این امر کاملا قانونی و معتبر است اما همین شخص نمی تواند بدون نوشتن از طرف و نام خود فقط ذیل اسم شخص اصلی امضاء نماید،این امضاء نامعتبر و در برخی موارد می تواند از مصادیق جعل باشد،در امضاء الکترونیکی نیز به همین روش عمل می شود،یعنی صاحب امضاء الکترونیکی بایستی خود آنرا ذیل مدارک یا متون ارسالی ثبت نماید یا همانگونه که در شرط سوم بیان شده است تحت اراده انحصاری وی باشد،که معمولا این امر به شخص خاص مورد اطمینان سپرده می شود،این موضوع مانند مهر امضاء شخص است که به شخص مورد وثوق سپرده شده تا در صورت ضرورت و عدم حضور شخص امضاء کننده از مهر به عنوان امضاء استفاده شود،ثبت امضاء الکترونیکی نیز بدین روش ممکن است و همانگونه که بیان شده اراده انحصاری وی می تواند دادن حق استفاده از امضاء تحت شرایطی خاص توسط شخصی خاص به انتخاب و اراده امضاء کننده اصلی باشد.
به نحوی به یک داده پیام متصل شود که هر تغییری در آن داده پیام قابل تشخیص و کشف باشد.
در اسناد مکتوب امضاء در انتهای متن است به نحوی که نتوان قبل از آن چیزی به متن اضافه کرد وبه امضاء کننده منسوب نمود و همچنبن نتوان در خود متن نیز چیزی کم نمود یا تغییراتی انجام داد،معمولا در اسناد اگر بصورت دست نوشته باشند توسط یک نفر و با یک قلم نوشته و سعی می شود بدون خط خوردگی یا لاک گرفتگی یا حاشیه نویسی باشد و در صورت وجود این موارد در خود متن قید خواهد شد و در اسناد چاپ شده بدون هیچکدام از موارد فوق،سند تنظیم و به امضاء می رسد،در صورت ایجاد هر گونه خدشه ای در اسناد فوق اعم از دستنویس یا چاپ شده این امر توسط کارشناسان مجرب رسمی به راحتی قابل تشخیص است ،در متن الکترونیکی که در آن امضاء الکترونیکی ثبت شده است نیز باید این اصول رعایت و قالب آن به گونه ای طراحی شود تا در صورت ایجاد هرگونه خدشه ای بتوان توسط کارشناسان این امر قابل تشخیص و اثبات باشد .
گفتار دوم : جایگاه امضای الکترونیکی در حقوق ایران
در حقوق ایران می توان از مقررات ثبت و اسناد و املاک، قانون مدنی، قانون آیین دادرسی مدنی در استنباط احکام مربوط به امضا الکترونیکی استفاده نمود.
البته باید بررسی شود که ایا این امضاها ، اساساً مورد قبول قانون گذار ایرانی قرار گرفته اند یا نه. زیرا اعمال مقرراتی که با وجود ارتباط به اسناد و مدارک و امضاء ذیل آنها یا هیچ اشاره ای به مدارک و امضاء الکترونیکی نکرده اند، لذا امضاء و مدارک الکترونیکی نیازمند دلیل است. قانون مهمی که می توان قواعدی را درباره امضاء و مدارک الکترونیکی از آن استنباط نمود، قانون تجارت الکترونیکی می باشد. این قانون به ویژه در آن قسمت که به امضای الکترونیکی ارتباط دارد تا حدود زیادی با تقلید از دو قانون نمونه آنسیترال ( 1996 و 2001 ) به تصویب رسیده است.
از این جهت که امضاء الکترونیکی همانند امضاء دستی، وجود سند و مدارکی را به ذهن متبادر می سازد و بدون آن فاقد هرگونه اثر حقوقی می باشد و به این دلیل امضاء الکترونیکی را تنها می توان بر روی مدارک الکترونیکی و نه کاغذی انجام داد، ضرورت دارد که مفهوم مدارک الکترونیکی بررسی شود.
قانون تجارت الکترونیکی تعریفی از مدارک الکترونیکی بدست نمی دهد و تنها در بند الف ماده 2 در تعریف داده پیام چنین مقرر می دارد:
” هر نمادی از واقعه ، اطلاعات یا مفهومی است که با وسایل الکترونیکی، نوری یا فناوریهای جدید اطلاعات تولید، ارسال، دریافت، ذخیره یا پردازش شود. ” باید افزود که قانون تجارت الکترونیکی همواره اطلاعات را بدور از ایمنی و اطمینان را فاقد اعتبار قلمداد می کند.
بنابراین قانون مذکور تصریح دارد و قابلیت پذیرش مدارک الکترونیکی و تبع آن امضاء الکترونیکی نیازمند وجود رکن اساسی اطمینان و ایمنی می باشد. به همین دلیل است که قانون تجارت الکترونیکی از موجودیت کامل و بدون تغییر داده پیام به مفهوم عدم خدشه به تمامیت داده پیام در جریان اعمال تصدی سیستم، از قبیل ارسال، ذخیره یا نمایش اطلاعات، سخن به میان می آورد.
گفتار سوم : ماهیت امضاء الکترونیکی
تا قبل از پیدایش امضاء الکترونیک مهر و امضا دست نویس برای انتساب اسناد و اعمال اشخاص به کار گرفته می شد و امضاء و استفاده از مهر در چک هر دو از کاربرد و ارزش یکسانی برخوردار بودند، در مورد چک ماده 311 قانون تجارت مقرر می دارد که چک باید به امضا صادر کننده برسد.
بنابراین عده زیادی از حقوقدانان معتقدند که قانونگذار صدور چک را فقط از طریق امضاء صادر کننده پذیرفته است و با توجه به صراحت ماده 311 قانون تجارت که از مهر نامی نبرده است به عبارتی شاید لازم نیست در صدور چک از مهر استفاده کرد. زیرا اولاٌ قانون گذار نمی خواسته افراد بی سواد چک صادر کنند و ثانیاً ماده 223 قانون تجارت در مورد برات علاوه بر امضاء مهر را نیز معتبر دانسته و در ماده 311 قانون مذکور سخنی از مهر به میان نیاورده است. بنابراین صدور چک فقط با امضاء امکان پذیر است و این امضاء هم لزوماً باید دست نویس باشد یعنی امضاء شخصی که به صورت مهر در آمده است نیز برای صدور چک معتبر نیست.
بر خلاف برات و سفته که با مهر صادر کننده نیز معتبرند،چک فقط در صورتی صادر شده است که به امضای صادر کننده رسیده باشد.
بنابراین طرح این مبحث که امضاء الکترونیک در ردیف مهر قرار می گیرد یا امضا دست نویس ، در خصوص چک های الکترونیک به عنوان یکی از روش های پرداخت در قراردادهای الکترونیکی اهمیت پیدا می کند.
برخی حقوقدانان امضا الکترونیکی را در ردیف مهر آورده اند زیرا از نظر ماهیتی با امضاء دست نویس تفاوت دارد و در مقام مقایسه بیشتر با مهر شباهت دارد. امضاء الکترونیکی چیزی جز یک سری فرمول های دریافتی نیست که از سوی مراجع گواهی امضاء تایید و در اختیار افراد قرار می گیرد. باید گفت حتی اگر امضای الکترونیکی در ردیف مهر نیز باشد، قانون تجارت و قانون مدنی در این خصوص نسخ نشده اند و در واقع اسناد می توانند با امضاء به مفهوم سنتی و یا با امضای الکترونیک ( ولو آنکه واقعا مهر الکترونیکی باید تلقی شود ) صادر گردند. و اگرچه تحت عنوان امضاء نام گرفته اند ولی چون توسط شخص ثالثی تولید و به اشخاص داده می شوند و اشخاص فقط آنها را به شکلی که هستند مورد استفاده قرار می دهند، در تحلیل حقوقی در ردیف مهر قرار می گیرند. طبق ماده 7 قانون تجارت الکترونیک ایران ” هر گاه قانون وجود امضاء را لازم بداند، امضاء الکترونیکی مکفی است. ” یعنی امضاء الکترونیک هر ماهیتی که داشته باشد ( مهر ، امضاء یا ماهیت دیگر ) از نظر قانون جایگزین امضاء دست نویس ( دستی ) با آثار حقوقی مشابه شده است.
گفتار چهارم : انواع امضاهای الکترونیکی
از زمان پیدایش امضاء الکترونیک تاکنون روش های مختلفی در خصوص چگونگی انجام امضاء از طریق الکترونیک و با توجه به افزایش ضریب امنیت آن معرفی و بکار گرفته شده است.
مجازی بودن فضایی که مبادلات الکترونیکی در آن صورت می پذیرد، امکان سوء استفاده اشخاص موجود را بالا برده است و یکی از مهمترین شرایط و الزامات انجام این مبادلات تشویق تجار، کسبه و مصرف کنندگان به استفاده از سیستم های ارتباطی نوین و تامین امنیت شبکه های ارتباطی است.

امنیت مورد نظر در ارتباطات از چهار عنصر تشکیل می گردد:
شناسایی هویت واقعی طرف مقابل
تمامیت داده ها
عدم قابلیت انکار
حفظ محرمانگی
به منظور تحقق این مولفه های امنیتی مکانیزم های بوجود آمده که هر کدام بسته به ماهیت خود تمام یا جزئی از مولفه های مذکور را تامین می کند، مجموع این مکانیزم ها را به طور کلی می توان امضاء الکترونیک نامید.
بند اول : امضاء الکترونیکی مبتنی بر رمز نگاری
رمز نگاری شاخه ای از ریاضیات کاربردی است که موضوع آن تبدیل داده ها به رمز جهت نیل به ایمنی مطلوب است به بیان دیگر رمز نگاری علم تغییر شکل دادن نوشته ها و اطلاعات است. یعنی از طریق آن می توان یک متن خوانا را تبدیل به متنی ناخوانا و غیر قابل فهم کرد. بعضی از کاربردهای ساده رمز نگاری عبارتند از ارتباطات مطمئن، شناسایی و احراز و درستی چیزی. کاربردهای پیچیده تر آن شامل سیستمهای تجارت الکترونیکی، گواهی کردن، ارسال نامه الکترونیک محرمانه و دسترسی راه دور به رایانه می شود.
رمزنگاری در سال 1624 میلادی از دو کلمه Crypto و Graphie ابداع شد، به معنی مجموعه شیوه هایی است که هدفشان رمز کردن اطلاعاتی است که محرمانه بودن آنها را تضمین کند.
فرآیند رمزنگاری دارای 2 مرحله است:
1) مرحله رمز سازی : تبدیل یک متن ساده و عادی به یک متن رمزی است. این متن اگر در دسترس همگان قرار گیرد غیر قابل فهم است.
2) مرحله دوم رمز گشایی است : تبدیل متن رمز شده به یک متن عادی که قابل فهم باشد و یه طور کلی سابقه رمزنگاری به هزاران سال قبل باز می گردد، که از حوصله این بحث خارج می باشد.
الف – رمز نگاری متقارن :
رمز نگاری که به رمز نگاری تک کلیدی نیز معروف است به منظور رمز نگاری و رمز گشایی پیام ها، از یک کلید مشترک استفاده می شود و به همین دلیل سیستم رمز نگاری متقارن معروف شده است.
قابل ذکر است که در این حالت هر دو طرف مبادله الکترونیکی یعنی فرستنده و گیرنده پیام باید از کلید مشترک مطلع بوده و به آن دسترسی داشته باشد.
رمز نگاری نامتقارن :
سیستم رمزنگاری نامتقارن یا مبتنی بر کلید عمومی جهت امضاهای دیجیتال بکار می رود, در این سیستم جهت رمز نگاری و رمز گشایی از دو کلید متفاوت استفاده خواهد شد و به همین دلیل به آن رمز نگاری نامتقارن اطلاق می شود. این کلید ها اعداد بسیاری هستند که در نتیجه بکارگیری مجموعه ای از فرمول های ریاضی بر روی اعداد اول تولید می شوند. یکی از این دو کلید جهت امضای دیجیتال و یا تبدیل داده ها به صورت نامرئی و دیگری به منظور شناسایی و تشخیص اصالت امضای دیجیتال و یا تبدیل پیام به شکل اصل مرئی آن بکار گرفته می شود.
تجهیزات و نرم افزار رایانه ای که از این دو کلید استفاده می کنند و اغلب به صورت کلی، سیستم رمز نگاری نامتقارن نامیده می شوند.
بند دوم : امضاء دیجیتال
امضاء دیجیتال پیشرفته ترین و پرکاربردترین نوع از امضاهای الکترونیکی است و به دلیل امنیت بالای آن جایگزین سایر روش های موجود شده و بیشتر قانون گذاران از جمله قانون گذار تجارت الکترونیکی ایران این شیوه از امضا را پذیرفته اند .

امضاء دیجیتالی مبتنی بر علم رمز نگاری می باشد و از دو نوع کلید تحت عنوان کلید عمومی و کلید خصوصی در آن استفاده شده است.
الف – شناخت امضاء دیجیتال
برای شناخت امضاء دیجیتال به یک جفت کلید نیازمندیم. یک کلید رمز به صورت دیجیتال که برای امضاء انواع داده ها استفاده می شود و یک کلید عمومی تائید امضاء دیجیتال که دیگران آن را بکار می برند تا یقین حاصل نمایند که امضاء دریافتی با کلید امضاء مربوطه ساخته شده است. هر گاه سندی که به نحو دیجیتال امضا شده باشد به هر شکلی مخدوش گردد امضاء ذیل آن تایید نخواهد شد. با این وجود ، کلید اختصاصی سازنده امضا ممکن است مورد استفاده هر کسی قرار گیرد که به آن دست یابد این واقعیت باعث می شود تا امضاء دیجیتال شبیه مهر گردد.
تشخیص اصالت امضاء دیجیتال شامل فرآیند چک کردن امضاء از طریق مراجعه به پیغام اصلی و یک کلید عمومی مشخص است که از طریق آن مشخص می شود امضاء دیجیتال برای همان پیغام و یا استفاده از کلید خصوصی مرتبط با کلید عمومی و مکمل آن ایجاد شده یا نه؟
شناخت امضاء دیجیتال از طریق محاسبه یک ارزش خرد جدید از پیغام اصلی یا بکارگیری همان عملیاتی صورت می گیرد که به منظور ایجاد امضاء مورد استفاده قرار گرفته بود. بنابراین شخصی که قصد دارد از اصالت امضاء دیجیتال مطمئن شود با استفاده از کلید عمومی و چکیده جدید این مسئله را کنترل می کند که آیا امضاء دیجیتال با بکارگیری کلید خصوصی مرتبط ایجاد شده یا نه و نیز آنکه آیا چکیده جدید با چکیده قبلی که توسط اصل ساز تولید، امضا و ارسال شده منطبق هست یا نه؟
به خاطر ساختار غیر فیزیکی واسطه ( واسطه حامل داده ها )، روشهای سنتی علامتگذاری واسطه توسط مهر یا امضاء برای مقاصد تجاری و حقوقی غیر


دیدگاهتان را بنویسید